Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 98)

Ды сыноў двух прывяла, У кітайку спавіла I Дунаю аддала, Ціхі-ціхі Дунай! Маіх дзетак забаўляй, А ты, жоўценькі пясок, Даглядай сыноў, браток,— Іх купай, спавівай I сабой накрывай!»

I

      Быў сабе дзед ды баба. Ля сажалкі ў гаі з даўных-даўна       Вось так сабе жылі,             Як дзетачак двое,—             Усюды абое. Пасвілі ягнят, як малыя былі,             А потым пабраліся,             Набытку даждаліся,       Прыдбалі хутар і млынок,       Развялі сабе садок             I пчальнік да яго —             Надбалі ўсяго. Ды вось няма дзяцей у бабы з дзедам, А смерць з касою ходзіць следам.       Хто ж іх старасць прывітае, Дзіцем родным стане? Хто заплача, пахавае, Зробіць памінанне? Хто, дабро спажыўшы, чэсна Пражыве на свеце? Хто з падзякай іх успомніць, Як родныя дзеці? Цяжка дзетак гадаваці У бязверхай хаце, А яшчэ цяжэй старэцца У белым палацы I па смерці ўсё пакінуць — I дабро і хату — Чужым людзям, чужым дзецям На здзек, на растрату.

II

      На прызбе неяк у нядзелю Дзед з бабаю сабе сядзелі Так хораша ў кашулях белых, Старыя косці сонца грэла — Ні хмаркі ў небе — ціха-ціха. Ды люба, быццам гэта рай, Ды ў сэрцы ім залезла ліха, Як дзікі звер у цёмны гай.       У такім раю чаго ж бы Старым сумаваці? Ці не ліха даўнейшае Прачнулася ў хаце? Ці прыдушанаму ўчора Вярнулася сіла? Ці мо сёння завялося Ды рай запаліла?       Аб чым сумуюць, я нічога Пра гэта не магу сказаць. Мо ўжо збіраюцца да бога? Дык хто ў вялікую дарогу Ім будзе коні запрагаць? «А хто нас, Насця, пахавае, Калі памром?» — «Хіба я знаю? Я сама ўсё меркавала —