Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 97)

Арол з па-над хмары — Замест гуся — і расклюе Папскую ціару. Дык няхай ім! Разбрыліся, Як тыя вароны, З крывавага таго свята Манахі, бароны, Парасселіся ў будынках, Клопату не маюць, Банкетуюць, час ад часу Te deum спяваюць. Ўсё зрабілі... Ды чакайце! Унь над галавою Стары Жыжка з Табарова[96] Махнуў булавою. 1845 с. Мар’інскае

НАЙМІЧКА

Пралог

      У нядзелю раным-рана Поле крылася туманам, На кургане сярод поля, Як пахілая таполя, Маладзіца маладая Нешта к сэрцу прытуляе Ды з туманам размаўляе:       «Ой, тумане, тумане, Мой ты лёс-гараванне! Чаму мяне не схаваеш У гэтым кургане? Чаму ты мяне не ўгоніш У гэту зямельку, Маёй долі не засыплеш, Не ўбавіш мне веку? Не душы мяне, тумане, Схавай толькі ў полі, Каб ніхто не знаў, не бачыў Маёй цяжкай долі... Я не адна: у мяне ёсць I бацька і маці... У мяне ёсць... Туманочку!!. Тумане, мой браце!.. Нехрышчоны мой сыночак, Мой любы саколе! Не я цябе хрысціць буду На марную долю, Перахрысцяць цябе людзі, Я ж не буду знаці, Як завешся... Дзіця маё! Жыла я ў багацці... Не лай мяне! Я выпрашу I вымалю ў бога Долю, выплачу слязамі Для сына малога!»       Пайшла полем праз туманы, Ішла і рыдала, Ды праз слёзы ціха-ціха Пра ўдаву спявала, Як яна ў рацэ Дунаі Сыноў пахавала.       «Ой, у полі магіла, Удава там хадзіла, Ой, хадзіла, гуляла, Зводу-зелля шукала. Зводу-зелля не знайшла,