Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 93)

Няма каму раскаваці, Аднадушна стаці За евангелле той праўды, Якой прагнуць людзі! Няма каму! Божа! Божа! Ці ж то так і будзе? Не! Настане час вялікі Нябеснае кары! Ці разломім тры кароны На гордай ціары![84] Так, разломім! Благаславі На помсту, на мукі, Благаславі мае, божа, Няцвёрдыя рукі!»       Вось так у келлейцы праўдзіва Іван Гус думаў разарваць Аковы пеклавы!.. I дзіва, Святое дзіва паказаць Вачам нязрачым.                            «Пабарусь!.. За мяне бог!.. Хай споўніцца!» I ў віфліемскую капліцу[85] Пайшоў маліцца добры Гус.       «У імя госпада Хрыста, За нас распятага на дрэве, I ўсіх апосталаў святых, Пятра і Паўла асабліва, Мы адпускаема грахі Вось гэтай булаю[86] святою Рабыні божай...»                «Вось той самай, Што вадзілі па вуліцах Пазаўчора ў Празе. Вось той самай, што сланялась Па шынках, па стайнях, Па пярэсмыках манашых I па келлях п’янай! Вось яна і зарабіла Ды булу купіла: Святой стала!.. Божа! Божа! Вялікая сіла! Вялікая слава! Зірні на людзей! Адпачынь ад кары у прасветлым раю! За што прападаюць? За што ты караеш Сваіх і пакорных, і добрых дзяцей?       За што закрыў іх, божа, вочы I вольны розум акаваў Кайданамі ліхое ночы? Празрыце, людзі,— дзень настаў! Распраўце рукі, мрок аблуды Развейце, чэхі, будзьце людзі, А не пасмешышча папам! Кáты, разбойнікі ў ціарах Ўсё патапілі, ўсё ўзялі, Як у Маскоўшчыне татары, I нам, сляпым, перадалі Свае дагматы!.. Кроў, пажары, Ўсё зло на свеце, як біч кары, Пякельных мук бясконцы рад... I поўны Рым байстрат! Вось догматы іх і іх слава! То слава ў яве!.. А цяпер Вось тым паложана канклавам[87]: Хто без святой булы памёр,— У пекла пойдзе! Будзе ж плата