Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 89)

1844 С.-Пецярбург

***

      У нядзелю не гуляла: Ды на шоўкі зарабляла, Ды хусціну вышывала, Вышываючы, спявала: «Хусціначка мярэжаная,       Вышываная! Выгаптую, падарую, А ён мяне пацалуе...       Хусціна мая       Маляваная! Задзівяцца ўранку людзі, Што ў сіроткі хустка будзе       Мярэжаная,       Маляваная! А я касу расплятаю, З сваім мілым пахаджаю...       Долечка мая,       Матанька мая!»       Вось так яна вышывала, У акенца паглядала: Ці не згледзіць крутарогіх? Ці не йдзе чумак з дарогі?       Ідзе чумак з-за Ліману З чужым дабром, бесталанны, Чужых валоў паганяе, Паганяючы, спявае:       «Доля мая, доля! Што ты не такая, Як доля чужая? Ці я п’ю, гуляю? Ці сілы не маю? Ці да цябе дарожанькі У стэпу не знаю? Ці да цябе сваіх дароў Я не пасылаю? Ёсць у мяне дары — Вочы мае кары. Маладую маю сілу Багачы купілі. Мо без мяне і дзяўчыну З другім заручылі... Навучы ж ты мяне, доля, Гуляць навучы!       Дый заплакаў бедачына, Стэпам ідучы, Ой, застагнаў сівы пугач Ў стэпу на магіле; А ў дарозе чумачэнькаў Журба атуліла. «Дазволь ты, наш атамане, Каля сяла стаці, Панясём мы таварыша Ў сяло прычашчаці».       Спавядалі, прычашчалі, Знахароў пыталі — Не паможа!.. З незлячымым Паехалі далей. Ці то праца загубіла Маладую сілу? Ці ў разлуцы нуда-гора Яго з ног зваліла? Ці наслалі людзі ліха