Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 8)

Мяне ды з табою? » Зарагатаў, разагнаўся — Ды ў дуб галавою!       Ідуць дзяўчаты ў поле жаці Ды, знай, спяваюць, ідучы: Як праважала сына маці, Як бой татарын вёў ўначы. Ідуць... Пад дубам зеляненькім Конь змардаваны чуць стаіць, А каля яго маладзенькі Казак ды дзеўчына ляжыць. Цікаўныя (усур’ёз нібыта) Падкраліся, каб напужаць; Калі зірнулі, што забіты,— З перапалоху ну ўцякаць!       Збіраліся таварышкі — Слёзанькі ўціраюць; Збіраліся таварышы Ды ямы капаюць. Прыйшлі папы з харугвямі, Зазванілі звоны; Пахавалі грамадою Як след, па закону. Насыпалі край дарогі Ў жыце дзве магілы. Няма каму запытацца, За што іх забілі? Над казакам пасадзілі Явар ды яліну, А ў галовах у дзяўчыны Чырвону каліну. Прылятае зязюленька Да іх кукаваці; Прылятае салавейка Штоноч шчабятаці; I спявае і шчабеча, Пакуль месяц ўзыдзе, Пакуль тыя русалачкі З Дняпра грэцца выйдуць. С.-Пецярбург 1838

ДУМКА

      Вецер буйны, вецер буйны! Ты з морам гаворыш — Збудзі яго, зайграй ты з ім, Спытай сіне мора. Яно знае, дзе мой мілы, Бо яго насіла; Яно скажа, сіне мора, Дзе яго згубіла. Калі мілага ўтапіла,— Разбі сіне мора! Пайду мілага шукаці, Ўтаплю сваё гора, Ўтаплю сваю нядоленьку, Русалкаю стану, Пашукаю ў чорных хвалях, На дно мора кану. Знайду яго,— прытулюся, На сэрцы замлею, Тады, хваля, нясі з мілым Куды вецер вее! Калі ж мілы на тым боку,— Вецер буйны, знаеш, Дзе ён ходзіць, што ён робіць,—