Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 67)

Аж пакуль снегам занясло Агрызкі воўчыя.       Не спыніла завіруха Пякельнае кары: Ляхі мерзлі, а казакі Грэліся ў пажары. Вясна ўстала і зямельку Сонную збудзіла, Уквяціла ў зелень кветкі, Барвінкам пакрыла; I на полі жаваронак, Салавейка ў гаі Зямлю ўбраную вясною Ўранні сустракаюць... Рай, ды годзе! Для каго ж ён? Для людзей... А людзі? На яго й зірнуць не хочуць, А зірнуць — асудзяць. Крывёй трэба змаляваці, Асвяціць пажарам; I багата хмараў. Пекла мала!.. Людзі, людзі! Калі ўжо з вас будзе Дабра таго, што маеце? Дзіўныя вы людзі!       I вясна кроў не спыніла, Ні злосці людское. Цяжка глянуць; а прыпомніш — Так было і ў Троі. Так і будзе.                    Гайдамакі Гуляюць, караюць; Дзе праедуць — зямля ў прыску, Крывёю сплывае. Максім прыдбаў сабе сына На ўсю Украіну; Хоць не родны сын Ярэма, А шчыры хлапчына. Максім рэжа, а Ярэма Не рэжа — лютуе: З нажом вострым на пажарах Днюе і начуе. Не мілуе, не мінае Нідзе анікога, За ктытара ляхам плаціць, За бацьку святога, За Аксану... Дый замлее, Ўспомніўшы Аксану. А Залязняк: «Гуляй, сыну, Покуль доля ўстане! Пагуляем!» Пагулялі: Купаю на купе Ад Кіева да Умані Леглі ляхі трупам.       Нібы хмара, гайдамакі Умань абступілі Апоўначы; да ўсход сонца Умань затапілі, Затапілі, закрычалі: «Бі ляха, панове!» Пакацілася па рынку Jazda narodowa[69]; Пакаціліся і дзеці I калека хворы. Гвалт і галас... На базары,