Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 62)

Сядзіць адзін ды думае: «Дзе мая Аксана? Дзе яна, мая галубка Бяскрылая, плача?» Цяжка яму!                   А з-пад яру Ў кірэі казачай Хтось крадзецца.                   «Хто такі ты?» — Галайда пытае. «Пасланец я пана Гонты. Няхай пагуляе — Я пажду».              «Не, не дажджэшся, Жыдоўскі сабака!» «Хавай божа, які я жыд? Бачыш? Гайдамака! Вось капейка... Прыглядзіся... Хіба ты не знаеш?» «Знаю, знаю!» — і свянцоны З халявы вымае. «Прызнавайся, жыд лукавы, Ты прывёў у Млееў Да ктытара ляхаў п’яных. Я, Лейба, не ўмею Жартаваці. Я — Ярэма, Твой найміт паганы. Ці ж не пазнаў? Прызнавайся... Дзе мая Аксана?» — Дый замахнуўся.                       «Крый божа!.. Ў палацы... з панамі... У золаце ўся...»                        «Выручай жа! Выручай, пракляты!» «Добра, добра... Які ж бо вы, Ярэма, заўзяты! Іду зараз і выручу: Грошы мур ламаюць. Скажу ляхам: заместа Паца...» «Добра, добра! Знаю, Хутчэй ідзі!»                   «Зараз, зараз! Гонту забаўляйце, З паўчасіны, а няхай там! Ідзіце ж, гуляйце!.. Куды везці?»                   «У Лебядзін[67]! У Лебядзін,— чуеш?» «Чую, чую».                    I Галайда З Гонтаю танцуе. А Залязняк бярэ кобзу: «Патанцуй, кабзару! Я зайграю».                    Наўпрысядкі Сляпы па базару Адбівае пасталамі, Дадае славамі: «На гародзе пастарнак, пастарнак; Ці ж табе я не казак, не казак? Ці ж цябе я не люблю, не люблю? Ці ж табе я чаравічкаў не куплю? Куплю, куплю, чарнабрыва, Куплю, куплю таго дзіва.