Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 51)

Так благачынны пачынаў: Кругом святога Чыгірына Пастане варта з таго свету, Не дасць святога распінаць. А вы Украіну трымайце: Не дайце мацеры, не дайце Ў руках у ката прападаць! Ад Канашэвіча[51] і досюль Пажар не гасне, людзі мруць, Гніюць у турмах, ласкі просяць... Дзеці няхрышчаны растуць, Казаччы дзеці; а дзяўчаты!.. Зямлі казацкае краса У ляха вяне, як перш маці, I непакрытая каса Сячэцца стыдам... Кары вочы Ў няволі гаснуць, раскаваць Казак сястру сваю не хоча, Сам не сароміцца канаць У ляха ў путах... Гора, гора! Маліцесь, дзеці! Страшны суд Ляхі на Ўкраіну нясуць — I чорныя заплачуць горы. Успомніце сваіх гетманаў: Дзе іх магілы? Дзе ляжыць Астанак слаўнага Багдана[52]? Дзе Остраніцына[53] стаіць Хоць бы убогая магіла? Дзе Налівайкава? Няма! Жывога й мёртвага спалілі. Дзе той Багун[54], дзе та зіма? Інгул штозіму замярзае — Багун не ўстане загаціць Шляхоцкім трупам. Лях гуляе! Няма Багдана чырваніць I Жоўты Воды й Рось Зялёну[55]. Сумуе Корсунь старадзённы: Няма журбу з кім падзяліць. I Альта плача: «Цяжка ў свеце! Я сохну, сохну... Дзе Тарас?[56] Няма, не чуць... Не ў бацьку дзеці! Не плачце, брація: за нас I душы праведных, і сіла Архістратыга Міхаіла[57]. Не за гарамі кары час. Маліцесь, брація!»                             Спяшылі Маліцца шчыра буяны, Як дзеці госпада малілі, Гадалі тое... а здабылі — Над казакамі курганы!       Адно дабро, адна слава —       На крыжы хусціна,       Дый ту знімуць...                             А дыякан: «Няхай вораг гіне! Во нажы вам! Пасвянцілі». Званы загудзелі; Равегаем: «Пасвянцілі!» Ажно сэрца млее. Пасвянцілі! пасвянцілі! Гіне шляхта! гіне! Разабралі, заблішчалі Па ўсёй Украіне.

ТРЭЦІЯ ПЕЎНІ