Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 44)

Адна, сэрца, на ўсім свеце Хоць ты памаліся!» Дый заплакаў гарапашны, На кій пахіліўся. Плача сабе ціхусенька... Шалесць!.. Калі глянуў: Каля гаю, як ласачка, Крадзецца Аксана. Забыў, пабег, абняліся... «Сэрца!» — дый самлелі. Доўга, доўга толькі — «Сэрца!» — Дыў ізноў нямелі. «Годзе, пташка!» — «Яшчэ трошкі, Яшчэ... сізакрылы! Душу вымі!.. Йшчэ раз... йшчэ раз... Як мяне ўтаміла!» «Адпачынь, мая ты зорка! Ты з неба зляцела!» Паслаў світку. Як ясачка, Ўсміхнулася, села. «Сядай жа й ты каля мяне!» Сеў дый абняліся. «Сэрца маё, мая зорка, Як я занудзіўся!» «Замарудзіла я сёння: Бацьку штось змарыла,— Яго ўвесь час даглядала...» «А мяне й забыла?» «Ах, які ты, ей жа богу!» I слёзка бліснула. «Не плач, сэрца, я жартую». «Жарты!»                Усміхнулась. Прыхілілася галоўкай Дый нібы заснула. «Бач, Аксана, я жартую, А ты ўпраўду плачаш.       Ну, не плач жа, на мяне глянь: Заўтра не пабачыш. Заўтра буду я далёка, Далёка, Аксана... Заўтра ўночы ў Чыгірыне[39]. Свянцоны дастану; Срэбра-золата ён дасць мне, Дасць ён мне і славу; Адзену цябе, абую, Пасаджу, як паву,— На пасадзе, як гетманку, Буду любавацца...       Пакуль не ўмру — любавацца». «А можа й так стацца: Разбагацееш, у Кіеў Паедзеш з панамі, Шляхцяначку сабе знойдзеш, Забудзеш Аксану!» «Няўжо ёсць дзе прыгажэйша?» «Стрэнешся мо й з лепшай». «Гневіш бога, маё сэрца: Няма прыгажэйшай! Ні на небе, ні за небам, Ні за сінім морам — Няма больш, як ты, прыгожай!» «Што гэта гаворыш? Апомніся!»                 «Праўду, рыбка!»