Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 42)

      А за дзецюкамі...       Ціхусенька,       Прыгожанька       Паміж бур’янамі».       «Годзе, годзе! Гэту к чорту: Схізматы спяваюць». «Якой жа вам? Хіба тую? Чакайце, ўжо знаю: Перад панам Хведаром Ходзіць жыд хадыром,       I задком,       I перадком Перад панам Хведарком...»       «Добра, годзе! Цяпер плаці!» «Жартуеце, пане: За што плаціць?»                          «Што слухалі. Не віляй, паганец! Не жартуем. Давай грошы!» «Дзе мне іх узяці? Ні шэлега[35]; з ласкі панскай Маё ўсё багацце». «Лжэш, сабака! Прызнавайся! Ану-це, панове, Батагамі!»                  Засвісцелі. Хрысцяць Лейбу знова. Бічавалі, бічавалі, Аж пер’е ляцела. «Ні шэлега, ей жа богу! Ежце маё цела! Ні шэлега! Гвалт! Ратуйце!» «Вось мы паратуем!» «Пачакайце! Я скажу штось...» «Пачуем, пачуем, Ды не брашы! Бо хоць здохні, Брахня не паможа». «Не... ў Вільшане...»                          «Твае грошы?» «Мае?.. Хавай божа! Не, кажу я... што ў Вільшане... Ў вільшанскіх схізматаў[36]...» «Па тры сям’і, па чатыры Збіты ў адну хату. Гэта знаем, бо мы самі Іх паабскубалі». «Ды не тое... выбачайце... Каб ліха не зналі, Каб прысніліся вам грошы!.. Бачыце, ў Вільшане... У касцёле... у ктытара[37]... А дачка Аксана! Як паненка! I не бачыў Я такой харошай! А чырвонцаў? Не яго хоць, Дык што? Абы грошы!» «Абы грошы, аднолькава! Праўду Лейба кажа; А каб пэўнай была праўда, Няхай шлях пакажа. Адзявайся!»                   Паехалі Ляхі у Вільшану. Адзін толькі пад лаваю Канфедэрат п’яны