Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 40)

        Праз праклятых злыдняў, ліха         Не даб’ёмся складу.         Можа, стрэнемся яшчэ раз,         Пакуль я дыбаю         За Ярэмаю па свеце,         А можа... й не знаю.         Гора, людзі,— ўсюды гора,         Недзе прыгарнуцца:         Куды, кажа, хіліць доля,         Туды трэба й гнуцца.         Гнуцца моўчкі, усміхацца,         Каб людзі не зналі,         Што захована на сэрцы,         Каб не прывіталі.         Бо іх ласка... няхай сніцца         Таму, ў каго доля, А сіротцы хай не сніцца, Не сніцца ніколі! Цяжка, нудна разважаці, А маўчаць не ўмею... Вылівайся ж, слова-слёзы: Сонейка не грэе, Не высушыць. Падзялюся Маімі слязамі... Ды не з братам, не з сястрою — З нямымі сцянамі На чужыне... А пакуль што — Да карчмы вярнуся: Што там робіцца?                            Жыдзюга Трасецца, сагнуўся Над каганцам, лічыць грошы Ля ложка, пракляты. А на ложку... Ох, аж душна! Белы ручаняты Раскідала, раскрылася... Як кветачка ў гаю Чырванее, а пазуха... Пазухі не мае... Разарвана... Мабыць, душна У пярыне спаці Адзінокай, маладзенькай; Не з кім размаўляці — Адна шэпча... Нехрышчонка — Адно летуценне! Гэта дочка, а во бацька — Чортава кішэня. Хайка песціцца старая Ў пярынах паганых. Дзе ж Ярэма? Ўзяўшы торбу, Паплёўся ў Вільшану.

КАНФЕДЭРАТЫ

      «Адчыняй, пракляты жыдзе! Бо будзеш біты... Адчыняй! Ламеце дзверы, пакуль выйдзе Стары паскуда!»                           «Пачакай! Чакайце, зараз!»                           «Нагаямі Свінячча вуха! Жартаваць, Ці што, ты хочаш?»                             «Я? З панамі? Крый божа! Зараз, дайце ўстаць, Ясне панове!» (Цішком — «свінні».) «Пане палкоўніку, ламай!»