Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 36)

I ўсе ў золаце гетманы. У маю хаціну Прыйшлі, каля мяне селі I пра Украіну Гутараць, апавядаюць, Як Сеч будавалі, Як казакі на байдаках Парогі міналі; Як гулялі ў сінім моры, Грэліся ў Скутары[20], Ды як, люлькі закурыўшы, Ў Польшчы на пажары, Вярталіся на Ўкраіну; Як банкетавалі: «Грай, кабзару! Лі, шынкару!» — Казакі гукалі. Шынкар знае, налівае I не азірнецца; Кабзар выцяў, а казакі — Аж Хорціца[21] гнецца — Мяцеліцу ды гапак той Гуртам адбіваюць; Куфаль ходзіць, пераходзіць, Так і высыхае. «Гуляй, пане, без жупана! Гуляй, вецер, полем! Грай, кабзару, лі, шынкару, Покі ўстане доля!» Падбачэніўшыся, ў скокі Дзецюкі з дзядамі: «Во так, дзеці! Добра, дзеці! Будзеце панамі!» Атаманы на банкеце, Бы прыйшлі на раду, Пахаджаюць, размаўляюць... Важная грамада Ударыла, не ўцярпела Старымі нагамі. Я дзіўлюся, паглядаю, Смяюся слязамі.       Дзіўлюся, смяюся, слёзы ўжо ўціраю... Я не адзінокі, ёсць з кім век дажыць! У маёй хаціне, бы ў стэпу без краю, Казацтва гуляе, байрак[22] гаманіць; У маёй хаціне сіне мора грае, Магіла сумуе, таполя шуміць, Ціхусенька Грыца дзяўчына спявае — Я не адзінокі, маю з кім я жыць!       Во маё дзе дабро, грошы, Слава і парада! А за вашу раду — дзякуй, Здрадніцкую раду! Пакуль жыў я, з мяне хопіць I мёртвага слова, Выліваць каб журбу, слёзы... Бывайце здаровы! Пайду сыноў праважаці Ў дальнюю дарогу. Хай сабе йдуць! Можа, знойдуць Казака старога, Што прыгорне маіх дзетак Старымі слязамі. Хопіць з мяне. Скажу йшчэ раз: Пан я над панамі!       Вось так, седзячы на лаве,