Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 35)

Дый кінуць пад лаву. «Няхай,— скажуць,— спачываюць, Пакуль бацька ўстане, Ды па-нашаму раскажа Пра сваіх гетманаў; А то баіць байкі, дурань, Мёртвымі славамі. Ды якогась там Ярэму Вядзе перад намі У пастолах. Дурань! дурань! Білі, а не ўчылі. Ад казацтва, ад гетманства Курганы-магілы — Больш нічога не пабачыш, I іх разрываюць; А ён хоча, каб слухалі, Як старцы спяваюць. Дарма праца, пане-браце: Калі хочаш грошай, Ды йшчэ славы, таго дзіва, Спявай пра Матрешу, Пра «Парашу, радость нашу», Султан, паркет, шпоры. Во дзе слава! А то пяе: «Грае сіне мора». А сам плача; за табою I твая грамада У сярмягах!..» Праўда, мудры! Дзякую за раду! Кажух цёплы, толькі шкода — Не на мяне шыты, Разумнае ж ваша слова Брахнёю падбіта.       Выбачайце!.. Хоць крычыце, Не пайду за вамі. Дый да сябе не паклічу: Вы людзі з мазгамі, А я дурань; сам сабе я, З сваёю журбою, Заспяваю і паплачу, Як дзіця малое. Заспяваю — мора грае, Вецер павявае, Стэп чарнее, і магіла З ветрам размаўляе. Заспяваю — раскрылася, Бы гара, магіла; Аж да мора запарожцаў Безліч стэп укрыла; На вараных атаманы Перад бунчукамі[19] Зіхацяцца... А парогі Паміж чаратамі Равуць, стогнуць, зазлавалі, Страшнае спяваюць. Паслухаю, пажуруся I старых спытаю: «Што сумуеце, бацькі, так?» «Нявесела, сыне! Дняпро на нас раззлаваўся, Плача Украіна...» I я плачу. А тым часам Пышнымі радамі Выступаюць атаманы, Сотнікі з панамі