Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 34)

I дурань, і мудры нічога не знае. Жыве... умірае... Адно зацвіло, Другое завяла, навекі завяла... Пажоўклае лісце вятры разняслі, А сонейка ўстане, як перш уставала; Чырвоныя зоры, як і перш плылі, Паплывуць і потым... I ты, белаліцы, Па сіняму небу выйдзеш пагуляць; Выйдзеш паўзірацца ў жалабок, крыніцу, Ў бяскрайняе мора і будзеш зіяць, Як над Вавілонам, над яго садамі[18] I над тым, што будзе з нашымі сынамі. Ты вечны без краю!.. Люблю размаўляць, Як з братам, з сястрою, размаўляць з табою, Спяваць табе думу, што ты ж нашаптаў. Парай мне яшчэ раз, дзе дзецца з журбою? Я не адзінокі і не сірата я: Ёсць у мяне дзеці, ды дзе іх падзеці? Пахаваць з сабою? — Грэх: душа жывая! А можа, лягчэй ёй будзе на тым свеце, Як хто слёзы-словы тыя прачытае, Што яна так шчыра калісь вылівала, Што яна цішком так над імі рыдала. Не, не пахаваю, бо душа жывая! Як сіняе неба — няма яму краю, Так душа пачатку і краю не мае. А дзе яна будзе? — Пашто разважаць!! Успомні ж хто-небудзь, успомні хоць зрэдку,— Без славы свет гэты цяжка пакідаць. Успомніце, дзяўчаты, вам трэ ўспамінаць! Яна вас любіла, ружовыя кветкі, I пра вашу долю любіла спяваць. Пакуль сонца ўстане — спачывайце, дзеткі, А я памяркую, важака дзе ўзяць.       Сыны мае, гайдамакі! Свет шырокі, воля! Дык ідзеце, пагуляйце, Пашукайце долі! Сыны мае маладыя, Няхітрыя дзеці! Хто вас шчыра без матулі Прывітае ў свеце? Сыны мае! арлы мае! Мкніце на Ўкраіну,— Хоць і ліха напаткае, Але не ў чужыне. Душа шчырая там стрэне, Служыць долю змусіць; А тут... а тут... цяжка, дзеці! Калі ў хату пусцяць, То, сустрэўшы, пасмяюцца, Такія, бач, людзі: Усе з асветай, пішуць кнігі, Сонца нат асудзяць. «Не адтуль,— кажа,— усходзіць, Ды не так і свеціць; Вось так,— кажа,— было б трэба...» Што ж рабіці, дзеці? Трэба слухаць, мо й сапраўды Не так сонца ўсходзіць, Як пісьменныя гавораць. Разумнікі, й годзе! А што ж на вас яны скажуць? Знаю вашу славу! Пасмяюцца, пажартуюць