Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 22)

А ты ж прысягаўся!» «Возьмите прочь! Что ж вы стали?» «Каго? Мяне ўзяці? За што ж скажы, мой галубе? Каму хочаш даці Сваю Касю, да цябе што Ў садочак хадзіла, Сваю Касю, для цябе што Сына спарадзіла? Мой бацечка, мой браточак! Хоць ты не цурайся! Найміткаю табе стану... З другою кахайся... З цэлым светам... я забуду, Што калісь кахала, Што ад цябе сына мела, Пакрыткаю[8] стала... Пакрыткаю... Які сорам! I за што я гіну? Кінь мяне, забудзь мяне ты, Ды не кідай сына. Не пакінеш?.. Маё сэрца, Пастой! Прашу вельмі!.. Я вынесу табе сына». Выпусціла стрэмя Ды ў хаціну. Бяжыць з хаты, Нясе яму сына. Заплаканы, неспавіты Бедны сіраціна. «Во яно дзе, на, прыгледзься! Дзе ж ты? Захаваўся? Ўцёк!.. няма ўжо!.. Сына, сына Бацька адцураўся! Божа ты мой!.. Мая дзетка! Дзе ж дзецца з табою? Маскалікі! Галубочкі! Вазьміце з сабою; Не цурайцеся, браточкі: Яно сіраціна; Забярыце і аддайце Старшаму за сына. Забярыце!.. Бо пакіну, Як бацька пакінуў,— Бадай яго не кідала Горкая часіна!.. Грэхам цябе на свет божы Маці спарадзіла; Вырастай жа на смех людзям!» На шлях палажыла. «Заставайся шукаць бацькі, А я ўжо шукала...» Ды ў лес з шляху, як вар’ятка! I следу не стала. Дзіцё плача... Маскалям што? Балазе; мінулі. Яно й добра; ды на ліха Леснікі пачулі.       Кася бегае па лесе, Бегае, галосіць, То кляне свайго Івана, То плача, то просіць. Выбягае на узлессе; Зірнула навокал Ды ў яр... бяжыць... сярод ставу Стала адзінока.