Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 216)

I распяццямі дабілі? Не дабілі! Схамяніся! Ды над намі засвяціся, Засвяціся!.. Будзем, браце, З баграніц анучы драці, З кадзіл люлькі прыпаляці, Яўленымі печ паліці[246], А крапідлам будзем, браце, Ў новай хаце вымятаці! 1860 С.-Пецярбург

***

I Архімед і Галілей Віна й не бачылі. Ялей Пацёк у чэрава манаху! А вы, пазбаўленыя страху, Па свеце першыя пайшлі I крошкі хлеба паняслі Царам убогім. Будзе біта Царамі сеянае жыта! А людзі ўзыдуць. Прыйдзе мор На царанят да іх зачацця... I на абноўленай зямлі Не будзе злыдняў рознай масці, А будзе сын, і будзе маці, I будуць людзі на зямлі. С.-Пецярбург 1860

Л.

      Пастаўлю хату ў ахарошы, Садок-раёчак насаджу. Папасяджу і пахаджу Ў сваёй маленькае раскошы. Яшчэ ў самоце-адзінé Ў садочку буду спачываць я, I дзетачкі прысняцца мне, Вясёлая прысніцца маці, Як даўна-колішняй вясной Прысніцца ясны сон!.. і ты!.. Ды не, не буду спачываць я, Бо й ты прыснішся мне. I ў той У мой малы раёчак ціха Падкрадзешся, наробіш ліха... Запаліш рай самотны мой. 1860 С.-Пецярбург

***

      Не наракаю я на бога, Не наракаю ні на кога, Я сам сябе, дурны, дуру, Яшчэ й спяваючы. Ару Я свой аблог — благую ніву! Ды сею слова. I ўрадліва Жніво там будзе. I дуру! Сябе тут я, сябе самога, А болей, ведама, нікога.             Арыся ж ты, мая ніва,             Долам і гарою!             Засявайся, мая ніва,             Воляй удалою!             Арыся ж ты, разгарніся,             Полем пасцяліся!             Ды засейся добрым жытам,             Доляю палійся!             Разгарніся навакол ты,