Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 215)

Ды аж пахіліўся... Каму яна піва носіць? Чаму босай ходзіць? Божа моцны! Твая сіла Ды табе ж і шкодзіць. 1860 С.П.Б.

***

Ненасытным вачам, Багаяўным царам, Ім — плугі, караблі, I даброты зямлі, I псалмы-пахвалы — Ім, драбнюткім багам. А зямлі мудрацам, Працавітым рукам Пералогі араць, Думаць, сеяць і жаць, Прывілей не чакаць Працавітым рукам. З добрым сэрцам усім Ціхалюбцам-святым, Ойча неба й зямлі! — Даўгалецця ты ім Дай, на свеце ж на тым Рай нябесны пашлі. Што ні ёсць тут — не нам. А багам — тым царам! Ім — плугі, караблі I даброты зямлі, Нам жа, любая, нам — Нам любоў між людзьмі. 1860 С.П.Б.

ГІМН МАНАШАК

      Грымні, гром, над гэтым домам, Па-над божым, дзе памром мы, Цябе ж, божа, зневажаем, Зневажаючы, спяваем:             Алілуя[245]!       Каб не ты, дык мы б любілі, Кахаліся б, вянчаліся б, Ды дзетачак гадавалі, Навучалі б ды спявалі:             Алілуя!       Абдурыў ты нас няшчасных, Мы ж, абкрадзены дачасна, Самі цябе абдурылі I прарэзліва завылі:             Алілуя!       Ты ў манашкі пастрыгаеш, Маладзіцы мы, ты знаеш... То танцуем, то спяваем, Спяваючы, прымаўляем:             Алілуя! 1860 С.-Пецярбург

***

      Свеце ясны! Свеце ціхі! Свеце вольны, неспавіты! За што ж цябе, свеце-браце, Ў сваёй добрай, цёплай хаце             Закулі, замуравалі             (Прасвятога ашукалі), Баграніцамі закрылі