Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 214)

Ўглядаўся моўчкі на тваю, Грахоўную тваю утробу I мовіў злосна: — Загублю Тваю красу, тваю аздобу, Сама ты разапнешся. Ў злобе Сыны твае цябе заб’юць, Што падраслі, а злопачатым У чрэве згінуць, прападуць, Як неданоскі-кураняты!.. Пашлю шмат матчынага плачу Па гарадах і па палях, Хай бачыць ў погані зямля, Што я ўладар і я ўсё бачу. Ускрэсні, мама! I вярніся Ў святліцу-хату, адпачынь, Сябе занадта ты стаміла, Грахі сыноўі несучы. Спачыўшы, сумная, скажы I дзецям хітрым дай параду, Што ўсім загінуць ім ліхім, Што бессумленне іх, і здрада, I крывадушша — ўсё агнём, Крывавым, полымным мячом Нарэзаны ў людзей на душах, I кара прыйдзе неўсыпушчай, Што не ўратуе й добры цар, Іх сціплы, п’яны гаспадар. Не дасць ім піць, не дасць ім есці, Каня, каб без сядла вам сесці Ды уцякаць; не уцячы I не схавацца; бо ўсюды Вас знойдзе праўда-помста, людзі ж Вас будуць добра сцерагчы, Спаймаюць і судзіць не будуць, Ў кайданы моцна закуюць, Ў сяло на показ прывядуць I на крыжы тым і без ката, I без цара вас, вар’яватых, Парвуць, скрамсаюць, разапнуць. I вашаю крывёй, сабакі, Сабак напояць...                         I дадай, Такое слова ім дадай, Ім проста выскажы: — Зрабілі, Рукамі бруднымі стварылі Сваю надзею; усяляк Цара хваліўшы: бог, надзея, I ён накорміць і сагрэе Ўдаву, сіротак. Не, не так! Скажы ім вось што: — Брэшуць богі, Ды ідалы ў чужых чартогах; Скажы, што праўда аджыве, Прамчыць, пакліча, пазаве Не даўняе, старое слова Збуцвелае, а словам новым Над светам крыкам пранясе, I людзі збавяцца усе Ад ласкі царскае... 1859 С.-Пецярбург

***

Дзяўчыначка-чарнаброўка Несла з склепа піва. А я глянуў, падзівіўся...