Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 208)

I накармілі, і далі Кажух і світку на дарогу, I, небаракі, дадалі Асліцу дойную. Нябогу З яе дзіцём, дый як маглі I даглядалі і вялі Слядамі ўночы патайнымі На шлях Мемфійскі[235]. А мятла, Мятла агністая гарэла, Як тое сонца, і глядзела На іх асліцу, што нясла Ў Егіпет добрую Марыю I нараджонага месію.       Калі б на свеце дзе хоць раз Царыца села на асліцу, То слава йшла б і пра царыцу I пра вялікую асліцу Па свеце ўсюды. Гэта ж нясла Жывога ісціннага бога. Цябе ж, бядачку, копт[236] убогі Хацеў у Ёсіфа купіць, Ды здохла ты. Мабыць, дарога Такі пашкодзіла табе?       У Ніле скупанае спіць Ў пялёнках долі пад вярбою Дзіцятачка, а між лазою З лазы калысачку пляце Ды плача праведная маці, Калыску тую плетучы. Знайшоў і Ёсіф зноў работу — Будуе хатку ён з чароту, Каб мець прытулак уначы. 3-за Нілу сфінксы, як сычы, Страшнымі мёртвымі вачымі Глядзяць на гэта. А за імі На спаленым пяску стаяць Па шнуру піраміды ў рад, Як тая варта фараонаў. I фараонам даюць знаць, Што праўда божага закону Ужо ўзыходзіць на зямлі, Каб асцярожнымі былі.       Марыя нанялася прасці У копта воўну, а стары Авец узяўся стадка пасвіць, Каб зноў казу сабе нажыць На малако малому сыну. Мінае год. Каля хаціны Паветкі ціхія куты, Дзе бондар праведны святы Ніякіх помыслаў не мае, Барыла й бочкі набівае Ды штось мурмукае. А ты? Не плачаш ты і не спяваеш, Гадаеш, думаеш, гадаеш, Як навучыць, як навясці На троп святы святога сына I як ад ліха упасці, Ад бур жыццёвых адвясці?       Зноў год мінуў. Каля хаціны Каза пасецца, а хлапчына З малым вясёлым казлянём У сенцах бавіцца. А маці Сядзіць на прызбе або ў хаце Ды воўну тонкую прадзе,