Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 204)

I весяленькая пайшла На хутар бондараў убогі. Ідучы, казлянё-нябогу, Нібы малое на руках, Яна пагушквала, гайдала, Да ўлоння ціха прытуляла I цалавала. Казлянё, Як быццам тое кацянё, Ляжала ціха, не крычала, На ўлонні песцілася ўдала. I мілі дзве з тым казлянём Яна амаль не танцавала. I не ўтамілася. Стары Глядзеў, сумуючы пад тынам, I ўжо даўно сваю дзяціну Здалёку згледзіў, прывітаў I запытаўся: — Дзе ты, ў бога Забавілася так, нябога? Хадзем у кушчу[229], адпачынь Ды за вячэру сядзем разам З вясёлым госцем маладым. Хадзем жа, дочухна. Які? Які то госць? А з Назарэта[230] Зайшоў да нас падначаваць. Ён кажа: — Божжа благадаць На старую Елізавету[231] Учора раненька зышла, Учора, кажа, прывяла Дзіцёнка-сына. А Захары Стары назваў яго Іанам. Дык бачыш што! — А госць разуты, Умыты з кушчы выступаў У белым чысценькім хітоне, Як намалёваны ён ззяў I велічна стаў на парозе I, пакланіўшыся, вітаў Марыю ціха. Ёй, нябозе, Аж дзіўна стала. Госць стаяў I сапраўды нібы заззяў. Марыя на яго зірнула, I боязь нейкую адчула, I прыгарнулася ад страху Да Ёсіфа свайго старога. А потым госця маладога Прасіла, нібы павяла Вачамі ў кушчу. Прынясла Вады чысцюсенькай з крыніцы Ды малако і сыр казліцы Ім на вячэру падала. Сама ж не ела, не піла, Ў куточку ціхенька стаяла Ды ўсё маўкліва пазірала I слухала, як малады, Дзівосны госць той гаварыў. I словы гутаркі жывыя У душу падалі Марыі, I ў сэрцы стыла і пякло! — У Іудзеі не было,— Прамовіў госць,— таго ніколі, Што зараз станецца. Рабі! Звястун вялікае глаголы Засее праўду на зямлі! I вырастуць, і пажнямо I ў жытніцы мы зберамо Святыя зерні. Я месію