Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 200)

            Прасцеляцца: і не знойдуць             Тых шляхоў улады,             А рабы шляхамі тымі,             Без крыку і гвалту,             Пасыдуцца ў гурт адзіны             Радасна, вясёла.             I пустэльню апануюць             Вясёлыя сёлы. 1859 С.-Пецярбург

N. N.

Калісьці, як і ты, лілея На Іярдані расцвіла I над зямлёю пранясла Святое слова і надзею. Калі б і ты, Днястровай кветкай... Не, не! Крый божа! Разапнуць. Кайданным шляхам павядуць. I ты, мой цвеце, кволы гэткі... Не вымаўлю...                      Вясёлы рай Пашлі ёй, божа! Божа, дай Ёй толькі долю ў гэтым свеце I больш нічога не давай. I не бяры яе вясною, Нябесны рай не абяцай,— Тут, на зямлі, тваёй красою Налюбавацца ўволю дай. 1859 С.-Пецярбург

***

Ой маю я вочкі, родная маці, Няма каго, матухна, ды аглядаці, Няма каго, сэрцайка, ды аглядаці! Ой, маю я ручкі, родная маці, Няма каго, матухна, ды абнімаці, Няма каго, сэрцайка, мне абнімаці! Ой, маю я ножкі, родная маці, Ды няма з кім, матухна, мне паскакаці, Ды няма з кім, сэрцайка, мне паскакаці! 1859 Пірацін

СЯСТРЫ[224]

      Праходзячы па ўбогіх сёлах Панаддняпроўскіх невясёлых, Я думаў: — Дзе спыніцца мне? I дзе падзецца мне на свеце? I потым бачу ува сне, Што дрэўцы ў садзе ў белым цвеце I на ўзгорачку стаіць, Як быццам дзеўчына, хаціна. Дняпро шырокі разгарнуўся! Аж ззяе бацька ды гарыць! Гляджу: у цёмненькім садочку, Пад вішанькай у халадочку Мая адзіная сястра! Многапакутніца святая! Нібы ў раю адпачывае Ды з-за шырокага Дняпра Мяне гаротная чакае. I ёй здаецца — вынырае 3-за хвалі човен той, плыве... I ў хвалі потым і знікае. — Мой брацітка! Мая ты доля! — I мы прачнуліся. А ты...