Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 198)

Яшчэ капу дажаць пайшла. С.-Пецярбург 1858

***

Не занядужаў я няўрокам, А штось такое бачыць вока, Чакае сэрца ўсё. Баліць, Баліць, і плача, і не спіць, Нібы галоднае малое. Чакаеш, мабыць, ты ліхое Часіны? Не чакай, глядзі... Дабра і спадзяванай волі — Яна заснула: цар Мікола Яе прыспаў. А каб збудзіць Слабую волю, трэба вера, Каб грамадой абух сталіць, Ды добра навастрыць сякеру — Дый распачаць яе будзіць. А то праспіць сабе, нябога, Да божага суда страшнога! А панства будзе калыхаць, Палацы, храмы мураваць, Любіць цара свайго п’янога, Ды візантыйства праслаўляць, Дый болей, бачыцца, нічога. С.-Пецярбург 1858

НАСЛЕДАВАННЕ II ПСАЛМУ

      Мой божа мілы, гэтак мала Святых людзей на свеце стала. Адзін на аднаго куюць Кайданы ў сэрцы. Тут жа самі Найсаладжавымі губамі Цалуюцца і не прыждуць, Ці хутка брата ў дамавіне З гасцей на цвінтар панясуць? А ты, о божа наш адзіны, Ты можаш вуснаў зло стрымаць, Язык замнога гаварлівы, Што нам казаў: мы не здарма! I узвялічым мы надзіва I розум наш, і наш язык... Ды дзе той пан, што нам закажа I думаць так, і гаварыць? — Ускрэсну я! — той пан вам скажа,— Ускрэсну сёння! Дзеля іх, Людзей закованых маіх, Убогіх, бедных... Узвялічу Малых вось тых рабоў нямых! I я на варце каля іх Пастаўлю слова. Ляжа ніцам, Нібы стаптаная трава, I думка ў вашых галавах.— Як срэбра кутае, цвярдое I сем разоў пералітое Агнём у горне,— словы вось Твае, о божа наш, такія. Раскінь жа іх, твае святыя, Па ўсёй зямлі. I цудам скрозь Тваім павераць ўсе на свеце Твае малыя ў горы дзеці! 1859 С.-Пецярбург

МАРКУ ВАЎЧКУ[219]

На памятку