Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 197)

Лунай за мною і вучы, Вучы няскладнымі губамі Сказаці праўду. Памажы Малітву мне тварыць да краю. А як памру, мая святая! Мая ты мама! Палажы Свайго ты сына ў дамавіну I хоць адзіную слязіну З воч неўміручых пакажы. 1858 Ніжні Ноўгарад

СЛАВА

А ты задрыпанка, шынкарка, П’яная гандлярка! Дзе забавілася ў ката? Каму зорыш ярка? У Версалі над злачынцам Сееш бляск прамення? Ці з кім іншым сваячышся З нуды ды з пахмелля? Прыгарніся ж да мяне ты Дый станцуем з ліха: Абдымемся харашэнька Ды люба, ды ціха Пажартуем, пабуськаем Дый паберымося, Мая пісаная краля, Бо я ўжо знямогся За табою гнацца, бегчы, Хоць ты й красавала I з п’янымі ўсё царамі Па шынках гуляла, Асабліва з Міколаю У Севастаполі,— Ды мне гэта ані ў знакі, Мне ты, мая доля, На сябе дай наглядзецца, Дай і прытуліцца, Пад крылом тваім у ценю Ціхім сном забыцца. 1858 Ніжні Ноўгарад

СОН

На паншчыне пшаніцу жала, Стамілася, не адпачыць Пайшла ў снапы; пакандыбала Івана-сына пакарміць. Дзіцё спавітае крычала У халадочку пад снапом. Распавіла, пасілкавала, Папесціла і нібы сном, Як і сядзела, задрамала. I сніцца ёй той сын Іван Прыгажавіты а багаты, Ужо засватаны, жанаты — На вольнай, бачыцца, бо й сам Ужо не панскі, а на волі, I на сваім вясёлым полі Удвох сабе пшаніцу жнуць, А дзетачкі абед нясуць. Дый усміхнулася нябога. Ачнулася — няма нічога, На сына глянула, ўзяла Івася ціха спавіла, Каб зжаць да цівуна ліхога,