Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 194)

            Нешта прашаптала,             Слова нейкае. I ціха             Каля брамы села             I журыцца. Неўзабаве             Браму расчынілі I на вазах, на калясніцах З той калізейскае разніцы Святыя вывезлі цяла I павезлі на Тыбр. Цяламі Святых забітых гадавалі Для таго ж царскага стала У Тыбры рыбу. Ўстала маці, Вакол зірнула і ўзялася За голаў бітую рукамі I ціха, моўчкі за вазамі Марою чорнаю пайшла. I не адзін скіф шэравокі, Што целы вёз,— апошні раб,— Падумаў тут: сястра Марока[209] Прыйшла аж з пекла правадзіць У пекла ж рымлян. Паскідалі У ваду трупы дый назад З вазамі скіфы павярталі. I засталася ты адна На беразе. I ты глядзела, Як круг за кругам анямела Ішоў, знікаючы над ім, Над сынам праведным тваім. Глядзела ты, пакуль не стала I следу іх сярод вады. I усміхнулася тады I цяжка, страшна зарыдала, I першы раз ты ўзнесла рукі Таму, хто выбавіў ад мукі Цябе — распяты сын Марыі, I словы ты яго жывыя Ў жывую душу прыняла. I ты ў палац і ў дом убогі Жывога ісцінага бога Са словам праўды панясла. 1857 Ніжні Ноўгарад

ЮРАДЗІВЫ

У дні фельдфебеля-цара[210] Капрал Гаўрылавіч Бязрукі[211] Ды унтэр п’яны Далгарукі[212] Ўкраінай правілі. Дабра Такі нямала натварылі. Нямала люду агалілі Сатрапы, дралі да рабра, I надта стрыжаны Гаўрылыч З яфрэйтарам сваім малым[213] Рухавым ды наліха злым. Люд да таго дамуштравалі, Што сам фельдфебель быў ва ўхвале I маршыроўкаю і ўсім, I «дабрасхільнасць адчувалі Заўжды к яфрэйтарам сваім». А мы глядзелі, і маўчалі, Ды моўчкі чухалі чубы. Нямыя, подлыя рабы, Абножжа царскае, лакеі Капрала п’янага! Не вам, Не вам, ва ўзорчатай ліўрэі