Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 191)

Свайго сына. Ды не дужа Радуйся, нябога. Бо ты новага не знаеш Ласкавага бога. А пакуль што з мацярамі Алкідава маці Пайшла сыну на спатканне, Святых прывітаці На беразе. I ты пайшла, Траха не спяваеш Ды кесара-Юпітэра Хваліш-выслаўляеш. — Вось Юпітэр дык Юпітэр! I назваць не шкода Юпітэрам. Я ж, дурная, Дурная ж урода, У Афіны Юпітэра Упрашаць хадзіла! Ды ціхенька зноў кесара, Як бога, маліла. I пайшла па-над балотам, На Тыбр[202] паглядае, А на Тыбру з па-за гаю Байдак выплывае Ці галера. На галеры Вязуць твайго сына З неафітамі ў кайданах. Твой родны хлапчына Да галеры прыкаваны — Не неафіт новы, А апостал вялікага Хрыстовага слова. Вось ён хто такі. Ці чуеш, Спявае у путах Твой мучанік: — Псалом новы богу-духу I новую славу Заспяваем усе разам Сэрцам чыстым, правым, У псалтырах[203] і тымпане[204] Бога ўсе уславім. Бог карае непраўдзівых, Памагае правым. Прападобныя бо ў славе I на ціхіх ложах Радуюцца, славасловяць, Хваляць імя божжа. І мячы ў святых руках іх Праўдзе служыць будуць — Для адпомсты злым народам, Для навукі людзям. Акуюць цароў праглівых У кайданы-путы I аковамі іх, слынных, Ручнымі акруцяць. I асудзяць няправедных Судом сваім правым I навекі будзе слава, Прападобным слава.

X

      А ты на беразе стаяла, Нібы панурая скала, Не слухала і не рыдала, А алілуя падала За мацярамі хрысціянам.