Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 190)

Так Note bene[200] дадалі, Што бронзавы той кесар будзе Караць і мілаваць. I людзі Нібы ў той вырай паплылі У Рым па міласць. Прыплыла I тая з Сіракуз нябога Прасіць і кесара і бога. А ці адна яна? Мой божа! Прыйшло іх тысячы ў слязах, Прыйшлі здалёку.                             Гора з вамі! Каго прасіць, маліць прыйшлі? Каму вы слёзы прыняслі? Каму вы прыняслі з слязамі Сваю надзею? Гора з вамі, Рабы нязрачыя! Каго, Каго вы просіце, дурныя, Рабы, нявольнікі сляпыя? Ці ж кат памілуе каго? Маліцеся богу адному, Маліцеся праўдзе адной. I на зямлі больш ані кому Не пакланяйцеся. Брахнёй Гучаць — поп, цар...

VIII

      Перад Неронам, Перад Юпітэрам новым, Паклоны білі сенаторы I ўсе патрыцыі, і ўчора Лілася божжа благадаць. Каму ці чынам, ці грашамі, Каму ў арэнду Палесціну I байструкам кусок, каму Зрабілі ласку самі даць Сваю наложніцу за жонку, Хоць падтаптаную. Нічога, Абы з-пад цара. У другога Сястру зрабілі ласку ўзяць У свой гарэм. I то нічога — На тое бог ён, мы ж пад бога Сябе павінны падкладаць, Не толькі сёстраў...            Прэтарыяне папрасілі, Прэтарыянам даў указ: Рабіце тое, што рабілі, А мы памілуема вас. I вы, плебеі, грэчкасеі, I вы маліліся; ды вас Ніхто не мілуе. Не ўмеюць Дарыць вам міласці хоць раз.

IX

Ужо на трэці дзень пусцілі Маліцца і за хрысціян. I ты прыходзіла, маліла, I міласэрны той балван Загад даў весці з Сіракузаў У Рым закутых хрысціян. I рада ты, ты ажыла. Ідалу нанова Памалілася. Той ідал, Юпітэр той новы, Вось побач, якое свята Будзе задаваці Ў Калізеі[201]. А тым часам Ідзе сустракаці