Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 189)

Няма сям’і, і няма хаткі, Няма ні брата, ні сястры, Каб з горам цяжкім не хадзілі, Не катаваліся ў турме, Або ў далёкай старане, Ў брытанскіх, гальскіх легіёнах Не мардаваліся... Нероне, Нероне люты! Божы суд, Праўдзівы суд, неспадзяваны Цябе асудзіць. Прыплывуць I прыляцяць у славе-цвеце Святыя мучанікі, дзеці Волі святой. Каля адра, Каля смяротнага ў кайданах Падыдуць і табе даруюць: Яны браты і хрысціяне, А ты сабака! Людаед! Сшалелы дэспат!

VI

                        Аж кішыць Нявольнікаў у Сіракузах Па лёхах, турмах. А Медуза[196] Ў шынку п’янюсенькая спіць. Вось-вось прахопіцца... і потам, I кроўю вашаю, дэспоты, Пахмелле справіць.                           Скрозь шукала Сыночка маці, не знайшла... I ў Сіракузы паплыла. Ды там яго ужо ў кайданах Знайшла, пакутная, ў турме. Не дапусцілі паглядзець, I мусіла яна сядзець Каля астрога і чакаць, Як бога з неба, выглядаць Свайго сына: аж покі то Яго ў кайданах павядуць Брук падмятаць.                       А ў Рыме свята, I немалое. Сціск народу, Са ўсёга царства ваяводы, Прэтарыяне[197] і сенат, Жрацы і ліктары[198] стаяць Ля Капітолія. I хорам Спяваюць гімн і кураць дым З кадзіл і амфар. З усім зборам Ідзе сам кесар. Перад ім З бронзы адлітую статую Самога кесара нясуць.

VII

      Напэўна, выдумалі свята Патрыцыі[199]-арыстакраты I мудры кесараў сенат. Яны ж бо кесара ўслаўлялі       На ўсе лады, аж прыкра стала Самім ім дурня выслаўляць, Ды заадно, каб даказаць, Яны на радзе й прысудзілі, Каб проста кесара назваць Самім Юпітэрам, ды годзе. I напісалі ваяводам З канца ў канец: моў, так і так, Што кесар — бог. Што больш ад бога! I тым майстрам далі каваць Статую кесара. Да тога