Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 187)

I

Не ў нашым краю, богу мілым, А ў рымскіх ідальскіх краях, Не за гетманамі й царамі, Бяззакань гэтая тварылась. Ці то за Дэцыем-царом[182]? Ці за Неронам-ўладаром? Сказаць напэўна не здалею. Няхай за Неранам!                               Расеі Тады й на свеце не было, Як у Італіі расло Дзяўчо малое. I красою, Святою, чыстаю красою, Як тая лілія, цвіло. Уцеху мела з яе маці, Аж маладзела ды дзяўчаці Людзей шукала і знайшла, Хвалу аддаўшы Гіменею[183] У тым вясёлым гінекею[184], Яго чужому адвяла. I неўзабаве стала маці З тае прыгожае дзяўчаці: Дзіцёнка-сына прывяла. Малілася сваім пенатам I ў Капітолій[185] прынясла Ахвяр нямала. Упрашала Капіталійскі той сінкліт[186], Каб першачка яе віталі Святыя ідалы. Гарыць I дзень і ноч у яе хаце Святы агонь. I рада маці, Алкідам сын яе расце, Расце... Аж падаюць гетэры I перад вобразам Венеры Лампаду паляць.

II

      Тады ўжо ўсходзіла зара Над Віфлеемам. Праўды слова, Святое праўды і любові Зара ўсясветная ўзышла I мір і радасць прынясла На землю людзям. Фарысеі[187] I ўся мярзота Іудзеі Заварушылася, раўла, Як тая гадзіна ў балоце, I сына божага ва плоці На той Галгофе распяла Паміж зладзеямі. I спалі, Упіўшыся крывёю, каты, Тваёй крывёю. А ты Паўстаў з труны. I слова ўстала. I слова праўды паняслі Па ўсёй нявольніцкай зямлі Твае апосталы святыя.

III

      Тады ж якраз яе Алкід, А з ім гетэры маладыя Ды п’яны дзед — казліны від[188] — Над самым Апіевым шляхам[189] У гаі слаўна разлягліся, Ды яшчэ лепей напіліся, Хвалу прыносячы Прыаму[190]. Аж зірк! Ідзе святы Пятро Ды, ў Рым ідучы з божым словам,