Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 184)

      I станам гнуткім, і красою, Такою чыстай, маладою, Старыя вочы весялю. Глядзець часамі я люблю, I дзіўна!.. Бы перад святою, Табе малітвы свае шлю. I шкода мне, старому, стане, Што будзе з божаю красой, А дзе падзенешся ты з ёй? Хто бліз цябе у свеце стане Святым заступнікам тваім? Хто бараніць цябе сумее Ад зла людскога ў час ліхі? Хто сэрца чыстае сагрэе Агнём кахання? Хто такі? Ты сірата, няма нікога Ў цябе апроч святога бога. Маліся, сэрцайка! З табой Я памалюся. Штось прарочыць I мне ўжо заглядае ў вочы, Малітвы не шапчу сваёй I ўжо не цешуся табой. I я прысніў, што ты ўжо маці, Не ў аксаміце, не ў палацах Дзіця галоднае крычыць... I вянеш ты, а час ляціць, Бярэ ўсё добрае з сабою, Ужо надзеі адплылі, Ты ж засталася на зямлі, Адной-аднюсенькай, з табою Адзінае дабро было — Тваё дзіця... Пакуль расла, Пакуль не вырасла і з часам Узнялася... Ты засталася Старой, нядужаю. Людзей Ты непрыязных упрашаеш, Жабрачкай горкай узнімаеш Каля зачыненых дзвярэй Старыя рукі.       Вось так часамі я табою, Табою, сэрца, маладою Старыя вочы весялю. Глядзець я часта так люблю На стан твой гнуткі. I старанна Ціхутка бога я малю, Маліся ж ты яму аддана, Яшчэ, бач, з неба не сышла Твая і доля, і нядоля. Арэнбург 1850

***

      Агні гараць, музыка грае, Музыка плача, завывае; Алмазам добрым, дарагім Палаюць вочы маладыя; А вочы ясныя такія, Надзея ў іх — і люба ім, Вачам нягрэшным, маладым. I ўсе рагочуць і спяваюць, I ўсе танцуюць. Толькі я, Нібы пракляты, пазіраю I ціха плачу, плачу я. Чаго ж я плачу? Мабыць, шкода, Што без прыгоды, як нягода, Ты, маладосць, прайшла мая.