Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 179)

Покуль не загінеш Між сабак ды на марозе Дзе-небудзь пад тынам. Кос-Арал 1849 — С.-Пецярбург (?) 1858

***

      На Вялікдзень на саломе Дзеці ўсё гулялі Ў пафарбованыя яйкі Дый хваліцца сталі Абноўкамі. Таму к святу З вышыўкай пашылі Сарочачку. А той стужку, Той каснік купілі. Каму шапку, каму боты, Аж гараць падкоўкі, Каму світку. Адна толькі Сядзіць без абноўкі Сірацінка, свае ручкі Схаваўшы ў рукавы. — А мне маці ўсё купляла. — А мне тата справіў, — А хрышчоная мне маці Ліштву вышывала. — А я ў папа абедала,— Сіротка сказала. Кос-Арал 1849

***

      I залатое, й дарагое Зусім мне, знайце, не шкада Маёй жа долі маладое. А часам вострая нуда Душу агорне, аж заплачу. Ды больш яшчэ, калі пабачу, Як хлопчык у сяле адзін, Бы адарваўся ад галін, Пад тынам, чахнучы ў дакуцы, Сядзіць у зрэб’і у калючым. I мне здаецца, гэта я, То ж маладосць сядзіць мая. I мне здаецца, што ніколі Не будзе хлопчык бачыць волі, Яе святой. Што між бяды Дарэмна, марна пралятуць Яго найлепшыя гады, Што ён не будзе знаць, дзе дзецца На гэтым белым, вольным свеце, I ў наймы доля павядзе, А каб не плакаў у бядзе, Каб толькі прытуліўся дзе, У маскалі хтось адвядзе... Кос-Арал 1849

***

. . . . . . . . . . . . . . . . . . Мы разам некалі раслі, Кахаліся яшчэ малыя, А нашы маці дарагія Казалі, вырастуць калі, Пажэнім іх. Ды не ўгадалі. Старыя рана паўміралі, Пуцінай рознай мы пайшлі, Ды не сышліся ўжо ніколі. Мяне па волі і няволі