Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 170)

Адзін утапіўся У дняпроўскай плыні, Другога ў Казлове На кол пасадзілі. Трэці, Іван Ярашэнка, Слаўны казачэнька, З лютае няволі У Бахчысараі Брата вызваляе. Зарыпелі рана дзверы Вялікае хаты. «Прачынайся, Кацярына, Сустракаці брата». Кацярына ж нечакана Як загаласіла: «То не брат мой, а каханы,— Я табе маніла...» «Ты маніла?!.» I галоўку З целам разлучыла Злая шабля... «Пойдзем, брат мой, З нячыстае хаты». Паехалі запарожцы Ветры ў стэпе сватаць. Кацярыну-чарнаброўку Пахавалі ў полі, Пабраталіся навекі З запарожскай воляй. Другая палова 1848 Кос-Арал

***

      А з-за гаю сонца ўсходзіць, За гай і заходзіць; Па даліне адвячоркам Казак сумны ходзіць. Ходзіць ён гадзіну, Ходзіць ён другую — З лугу цёмнага чакае Сваю дарагую. Не выходзіць здрадлівая, Забылася недзе... Цёмным ярам з сабакамі Пан-гуляка едзе. Цкуюць яго сабакамі, Круцяць назад рукі, Зазнаў казак ад паганых Смяротнае мукі. У склеп яго, маладога, Той пан замыкае, А дзяўчыну пакрыткаю Па свету пускае. Кос-Арал 1848

***

Ой люлі, люлі, мой родны сыне,             Удзень і ўначы. Пойдзеш, сыночак, па Украіне,       Нас кленучы. Сыне мой, сыне! Не кляні татку,             Не памяні! Кляні, мой родны, родную матку,—             Мяне кляні!.. Мяне не стане,— не йдзі ты ў людзі,—             Ідзі ты ў гай: Гай не спытае, бачыць не будзе —             Там і гуляй!