Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 17)

Таго вяжуць, таго рэжуць, Той сам сябе губіць... А за што? Святы іх знае. Свет, як глянь, шырокі, Ды няма дзе прыхіліцца Ў свеце адзінокім. Таму доля дала месца Ад краю да краю, А другому тры аршыны, Дзе і пахаваюць. Дзе ж добрыя тыя людзі, Што сэрца жадала З імі жыці, іх любіці? Прапалі, не стала!       Ёсць на свеце доля, А хто яе знае? Ёсць на свеце воля, А хто яе мае? Ёсць людзі на свеце — Золатам зіяюць; Здаецца, пануюць, А долі не знаюць,— Ні долі, ні волі! З нудою ды з горам Жупан надзяваюць, А плакаці — сорам... Забярыце скарбы, Жывіце ў багацці, А я вазьму слёзы — Гора заліваці. Затаплю нядолю Дробнымі слязамі, Затапчу няволю Босымі нагамі! Тады я вясёлы, Тады ўсё — багаццем, Як сэрцайка будзе На волі гуляці.

III

      Крычаць совы, спіць дуброва, Зорачкі зіяюць; Па-над шляхам чарадою Начніцы гуляюць. Людзі добрыя паснулі; Што каго ўтаміла: Каго — шчасце, каго — слёзы, Ночка ўсіх пакрыла, Ўсіх цямненькая пакрыла, Як дзетачак маці; Дзе ж Катрусю прыгарнула: Ці ў лесе, ці ў хаце? Ці на полі пад капою Сына забаўляе, Ці ў дуброве з-пад калоды Ваўка выглядае? Бадай жа вас, чорны бровы, Нікому не меці, Чым за вас бяду такую Самахоць цярпеці! А што йшчэ далей сустрэне? Будзе ліха, будзе! Сустрэнецца пясок жоўты I чужыя людзі; Сустрэнецца зіма, сцюжа... А той — ці спаткае,