Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 164)

На стан гнуткі? Свята маё! Адзінае свята! Як абступяць цябе, доля, Д зетачкі-дзяўчаты, Зашчабечуць па своему Добраму звычаю,— I мяне мо ненарокам Дзетачкі згадаюць; I пра мяне мо якая Скажа хоць бы ліха. Усміхніся, маё сэрца, Ціхенечка-ціха, Каб ніхто і не пабачыў... I болей нічога. А я, долечка, ў няволі Памалюся богу. Кос-Арал 1848

***

Калі б мы стрэліся нанова, Ці ты спужалася б, ці не? Якое б ціхае ты слова Знянацку вымавіла мне? Ніякага. I не пазнала б. А можа, потым прыгадала б, Сказаўшы: — Трызнілася ў сне. А я б табе, мая ты ружа, Мая ты доля, рад быў дужа! Пабачыўшы, я б прыгадаў Вясёлае ды маладое Былое ліханька ліхое, I зарыдаў бы, зарыдаў — Ад горкіх дум, што не праўдзівым, А сном спадманным адышло, Слязьмі-вадою прэч сплыло Святое колішняе дзіва! Кос-Арал 1848

ПРАРОК

      Нібыта праведных дзяцей, Бог, любячы сваіх людзей, Паслаў ім на зямлю прарока, Каб любасць ім апавясціць, Святому розуму вучыць. Нібыта наш Дняпро шырокі, Святыя словы пацяклі, I ў сэрца падалі глыбока, I там, нібы агнём, пяклі Благія душы. Палюбілі Прарока людзі, скрозь хадзілі За ім і слёзы ўсё лілі. А после?.. Людзі, род лукавы, Гасподнюю святую славу Растлілі... I чужым багам Ахвяры блуднікі палілі, Свайго святога... Гора вам! На плошчы каменем пабілі I захадзіліся гуляць, Святою кроўю шынкаваць. I праведна гасподзь вялікі, На вас на лютых, на вас дзікіх, Кайданы загадаў каваць, З камення турмы мураваць, Замест — о люты род, хлуслівы — Прарока з сэрцам літасцівым,