Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 163)

Яшчэ ў сяле сваім дзяўчатак Перабірае, падзяржыць Ў год байструкоў сваіх з дзесятак, Калі іх вынесуць хрысціць,— I гэта ўсё... Кругом паскуда! Чаму ж яго не так завуць? Чаму ў аблічча не плююць? Чаму не топчуць?! Людзі, людзі! За шмат гнілое каўбасы У вас хоць матку папрасі, Дык аддасцё. Не жаль на злога, На п’янага Пятра крывога, А жаль вялікі на людзей, На тых юродзівых дзяцей! Кос-Арал 1848

Г. З.[174]

      Гарчэй няма, чым у няволі Пра волю ўспамінаць. А я Ізноўку, волечка мая, Цябе прыгадваю. Ніколі Больш не здавалася ты мне Такой прыгожа-маладою I чараўнічаю такою, Як тут, у дальняй старане, Дый шчэ ў няволі. Доля! Доля! Мая праспеваная воля! Хоць глянь на момант з-за Дняпра, Хоць усміхніся з-за... I ты, мая адзіная, Устаеш з-за мора, 3-за туману, слухмяная, Ружовая зора! I ты, мая адзіная, Вядзеш за сабою Леты мае маладыя, I перада мною, Нібы мора, выступаюць Шырокія сёлы З вішнёвымі садочкамі I народ вясёлы. Тыя людзі, сяло тое, Дзе мяне вітаці, Быццам брата, ішлі. Маці! Старэнькая маці! Ці збіраюцца й дагэтуль Вясёлыя госці Пагуляці у старое, Пагуляці проста, Па-даўняму, па-старому, З вечара да ранку? А вы, мае маладыя Чорныя смуглянкі, Вясёлыя дзяўчатачкі, I дасюль у старое Танцуеце? А ты, доля? А ты, мой спакою? Маё свята-чарнаброўка, I дасюль у старое Ціха, пышна пахаджаеш? I тымі вачыма, Аж чорна-блакітнымі, I дасюль кранаеш Душы хлопцаў? Ці й дагэтуль Марна паглядаюць