Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 157)

Крутых, глыбокіх — скрозь нам хата! Было дзе пагуляць заўзята I адпачыці дзе было. Мяне гаспадаром абралі, Сям’я мая штодзень расла I ўжо да сотні дарастала. Як з парасятаў кроў цякла, Я ўсё знішчаў, што панам звалі, Без літасцівасці і зла,— А нішчыў так. I сам не знаю, Чаго хацеў у тыя дні? Я тры гады хадзіў з нажамі, Нібыта п’яны той разнік. Да слёз, да смерці, да пажару — Я да ўсяго тады прывык. Было, як жабу на жыгале, Дзіцёнка спражыш на агні Ці возьмеш голую паненку, Распяўшы, пусціш на кані Ў шырокі стэп. Усё, усё тады бывала — I ўсё не цешыла ані...             Адурэў я, цяжка стала             Ў нетрах жыць, бадзяцца,             Думаў сам сябе зарэзаць,             З светам развязацца.             I зарэзаў бы... Ды дзіва,             Цуд нябачны стаўся             Нада мною, недалюдкам... Досвітак займаўся, Выйшаў я з нажом аднойчы З Броварскага лесу[149], Каб зарэзацца. Гляджу я, Як хто з неба звесіў Святы Кіеў наш вялікі! Святым цудам ззяюць Храмы божыя, нібыта З богам размаўляюць. Пазіраю, а сам млею. Ціха зазванілі У Кіеве, як на небе, О божа мой мілы! Які дзіўны ты!.. Я плакаў, Да полудню плакаў... І мне гэтак добра стала: Нават ані знаку Той нуды не засталося,— Як перарадзіўся... Паглядзеў на свет навокал I перахрысціўся, Ды пайшоў паволі ў Кіеў Госпада маліці, Ды суда, суда людскога У людзей прасіці. Орская крэпасць 1848

***

      Ой, гляну я, падзіўлюся На той стэп, на поле: Ці не дасць бог літасцівы Хоць на старасць волі? Пайшоў бы я на Ўкраіну, Пайшоў бы дадому, Там бы мяне прывіталі, Радыя старому;