Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 158)

Там бы я спачыў хоць трохі, Молячыся богу; Там бы я... Ды шкода й думкі — Не будзе нічога. Як жа ж гэта у няволі Жыці без надзеі? Людзі добрыя, наўчыце, А то адурэю! Орская крэпасць 1848

ЦАРЫ[150]

      Сястра старая Апалона[151]! Калі б вы часам, хоць на час, Прыдыбалі б такі да нас, Ды, як бывала у дні оны, Узвысілі б свой божы глас Да оды пышна-баявое, Дый захадзіліся абое Цароў, напрыклад, апяваць! Бо як папраўдзе вам сказаць, Дык вельмі ўжо і мне самому Абрыдлі тыя мужыкі, Пакрыткі, панічы, панкі; Хацелася б сагнаць аскому На каранованых галовах, На тых памазанніках божых... Ды што ж? Не ўтну! А як паможаш, Пакажаш птахаў тых упрах Скубці і патрашыць, дык, можа, Й мы патрымаем у руках Памазаннікаву чупрыну. Пакіньце ж свой святы Парнас[152], Прыдыбайце хоць на гадзіну Ды хоць старэнькі божы глас Узвысьце, дзядзіна! Ды ладам, Ды добрым складам, хоць на час, Хоць на гадзіначку у нас Мы венцаносную грамаду Пакажам спераду і ззаду Сляпым людзям. У добры час Давай пачнём, мая парада!

І

      У Ерусаліме не бачна нікога. Вароты замкнёны, як быццам чума Ў Давідавым месце[153], захованым богам, Сядзіць на пляцы. Не, чумы — дык няма! А горшае ліха, благая часіна Пакрыла Ізраіль: царова вайна!       Князі царовы, і ўсе сілы,       I юнакі, і ўвесь народ,       Замкнуўшы ў горадзе ківот,       Гурмой у поле павалілі       I там у бітвах сірацілі       Маленькіх дзетачак сваіх.       А ў месце маладыя ўдовы,       Ў сваіх святліцах адмысловых       Замкнуўшыся, дзяцей малых       Калышуць, плачучы. Прарока,       Давіда, прагнага цара,       Клянуць свайго гаспадара.       А ён, узяўшыся у бокі,       Па даху кедравых палат       У срэбнай рызе пахаджае       I, нібы кот той, пазірае       На сала, на зялёны сад