Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 153)
З табой, мой дружа, пастаю.
I, можа, ў ціхай тваёй хаце
I зноўку буду размаўляць я
З табой. Я страху не таю!
Баюся сам сябе спытаць я.
Ці здарыцца калі гэта?
Ці з неба няйначай
Пагляджу на Украіну
I цябе пабачу.
А парою так бывае,
Што слёзы застынуць,
Смерць бы я сваю паклікаў...
Дык ты, і Ўкраіна,
I надзея, і Дняпрова,
Браце мой, разлога
Смерці вы не даецё мне
Папрасіць у бога.
Орская крэпасць 1847
Масква 1858
***
Ану ізноўку вершаваць!
Цішком, вядома. Ну нанова,
Пакуль навінка на аснове,
Старызну божжу ліцаваць,
А гэта... Як бы вам сказаць,
Каб не збрахаўшы. Ну нанова
Людзей і долю праклінаць!
Люд за тое, каб нас зналі
Ды нас шанавалі;
Долю нашу, каб не спала
Ды нас даглядала.
А то, бач, што нарабіла:
Кінула малога
Ў раздарожжы і не дбае...
А яно, нябога,
Сівавусае, малое —
Дзіцянё, вядома! —
I падыбала паціху
Сцежкай незнаёмай
Аж за Урал. У пустыні
Як жа цябе не праклясці,
Здрадлівая доля?
Не выкляну ж цябе, доля,
За валамі. I паціху
Вершамі займацца,
Сумаваць і спадзявацца,
Што ў госці ў няволю
3-за Дняпра ты шырокага
Прыйдзеш, мая доля!
Орская крэпасць
1848
***
У бога пад лавай ляжала сякера.
(Па свеце бог тады хадзіў
З Пятром, і цуды ён тварыў.)
Тут, як на той верад
Дый цяжкое ліха,
Любенька ды ціха
Скраў кайзак[142] сякеру
Дый пайшоў па дровы
Ў шумную дуброву;
Аблюбаваўшы дрэва — цюк!
Як вырвецца сякера з рук —
Пайшла па лесе касавіца,
Аж страх было глядзець-дзівіцца: 
