Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 151)

А. В. КАЗАЧКОЎСКАМУ

      Даўно было ўсё гэта. Ў школе Такі ў настаўніка-дзяка Украду спрытна пятака — Бо я хадзіў амаль што голлю, Ушчэнт змарнелы — дый куплю Паперы аркуш. I зраблю Малютку-кніжачку. Крыжамі, I ўзорамі, і васількамі Вакол лісточкі абвяду Дый спісваю Скавараду Альбо «Три царіе со дари»[139] Ды сам сабе у бур’яне, Каб не пачуў хто, каб не ўбачыў,       Спяваю я ды плачу. I давялося зноўку мне На старасць з вершамі хавацца, Мярэжыць кніжачку, старацца, Спяваць да слёз у бур’яне. I цяжка плакаць. I не знаю — За што мяне гасподзь карае? У школе мучыўся і рос, Сівець у школе змусіў лёс, У школе дурня й пахаваюць, А ўсё за тога пятака, Шо ўкраў маленькім у дзяка, Вось так гасподзь мяне карае. Дык слухай жа, мой галубе, Мой орле-казача! Як канаю я ў няволі, Як нуджуся светам. Слухай, браце, навучай Сваіх малых дзетак, Каб не рупіліся змалку Вершаваць не ў спраце. Калі ж нехта паквапіцца, Дык употай, браце, Няхай сабе у куточку Вяршуе і плача Ціхусенька, каб не чуў бог, Каб і ты не бачыў. Каб не давялося, браце, Яму з карай брацца, Як я цяпер у няволі Мáю кару, браце. Няйначай злодзей той з валамі, Ў нядзелю крадуся я ў поле. Таламі выйду[140] па-над Уралам На стэп шырокі, як на волю.             I, пабітае, збалела             Сэрца здрыганецца,             Як рыбанька пад вадою,             Ціха пасміхнецца,             Пакрыляе галубкаю             Па-над чужым полем,             I я нібы ажываю             На полі, на волі.             I на гару высокую             Выходжу, дзіўлюся,             I згадваю Украіну,             I згадаць баюся.             I там стэпы, і тут стэпы,             Ды тут не такія,—             Аж да чырвані рудыя,             А з блакіту тыя,