Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 148)

Людзі абступілі? У аксамітных шараварах Дарогу метучы матнёй, Ідзе казак. «Ой, старасць, старасць! Што творыш-робіш ты са мной?» — I ўдарыў раптам у абцасы — Аж закурыўся пыл! Вось так! Яшчэ й запеў стары казак:       Па дарозе рак, рак.       Няхай будзе так, так.       Як бы гэта, маладзіцы,       Дам я дыхту абцасам,       Усім ботам дыхту дам.       Дастанецца й перадам! А ўжо ж такі мае боты Нагуляюцца з ахвоты! Дам я дыхту абцасам, Усім ботам дыхту дам. Дастанецца й перадам! Аж да Мяжыгірскага Спаса[135] Патанцаваў сівы. А за ім і таварыства I ўвесь святы Кіеў. Датанцаваў аж да брамы, Крыкнуў: — Пугу! Пугу! Прывітайце, чарнарызцы, Таварыша з Лугу! Браму тут жа адчынілі, Казака ўпусцілі. I зноў браму зачынілі, Навек зачынілі За сівым. А хто ж падаўся Жыць у муры ціхім? Сямён Палій, запарожац, Недабіты ліхам.       Ой высока сонца ўсходзіць,       Нізенька заходзіць.       А па келлі ў доўгай расе       Стары чарнец ходзіць.       Ідзе чарнец у Вышгорад[136]       Паглядзець на Кіеў,       Пасядзець ды пажурыцца       Па тым, што пакінуў.       Ідзе чарнец Дзванковую[137]       У яр ваду піці       Дый згадвае, як жа цяжка       Ідзе чарнец, ідзе ў келлю,       Дзе сцены нямыя,       Дый згадвае свае годы,       Годы маладыя.       Дастае пісьмо святое,       Голасна чытае...       А думкаю чарнец стары       Далёка лятае. I ціхне мудрасць боскіх слоў, I, нібы ў Сечы, ажывае Братэрства ў келлі той, і зноў Сівы, як лунь, з далёкіх сноў У вочы гетман[138] зазірае. Бярдзічаў, музыка іграе, Масква і бразгат кайданоў, Бары, снягі і Енісей... I пакаціліся з вачэй На расу слёзы... Бі паклоны! I плоць старэчую ўнімай.