Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 147)

Жыццё ў нас весела ішло! Не ў шкодзе з ляхамі-братамі, У згодзе з вольным стэпам самі Жылі, кахаліся,— цвілі Лілеі-дочкі ў кожнай хаце, Сынамі цешыліся маці, Сынамі вольнымі... Раслі, Раслі сыны і весялілі Бацькоўскі век, што адлятаў... Аж покуль іменем Хрыста Прыйшлі ксяндзы і запалілі Наш ціхі рай. I разлілі Крыві і слёз народных мора, I крыж Хрыстоў ім быў апорай, Як распінаць сыноў вялі... Паніклі казакоў чупрыны, Нібы стаптаная трава. I плача-стогне Украіна! За галавою галава Дадолу падае. Лютуе Бязбожны кат, а ксёндз услед Крычыць: «Te deum! алілуя!..» Вось гэтак, ляша, дружа, брат мой, Ксяндзы-абжоры і магнаты Нас пасварылі, развялі, А мы б у згодзе век жылі. Падай жа нам руку, дай слова I сэрца чыстае падай! I зноўку іменем Хрыстовым Адновім мы наш ціхі рай. 1847 Орская крэпасць — 1850 Арэнбург

ЧАРНЕЦ

У Кіеве на Падоле Было калісь... I ніколі Не вернуцца тыя дзеі, Не вернецца і надзея, Не вернецца... а я, браце, Усё ж буду спадзявацца, Усё ж буду выглядаці, Сэрцу жалю задаваці. У Кіеве на Падоле Братэрская наша воля Без халопа і без пана Сама сабой у тумане Развінула плечы смела, Аксамітам шляхі сцеле, А ядвабам насцілае I нікога знаць не знае. У Кіеве на Падоле Казакі гуляюць. Як ваду, вядром-цабэркам Віно разліваюць. Усе шынкі з шынкаркамі, З вінамі, мядамі Закупілі запарожцы Дый п’юць чарпакамі. А музыка раве, грае, Людзей забаўляе. А гурма бурсацтва з Брацтва[134] Моўчкі пазірае. Няма голай школе волі, А то б дагадзілі... Ды каго ж там з музыкаю