Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 143)

А вы? Вы, горы, вы здалёк!!. Бадай, не хопіць і пагарды Праклятых бачыць вас!! Не, не... Не вы праклятыя... яны — I ляхі, й гетманы, й паны!!. Высокія, даруйце мне! Высокія! I залатыя! Блакіту дзеці найсвятыя! Даруйце!.. Бога памалю... Я так яе, я так люблю Маю Ўкраіну лёсу злога, Што пракляну святога бога, Я за яе душу згублю! Над Трахцеміравым высока На кручы, нібы сірата Прыйшла тапіцца... у глыбокім, Ў Дняпры шырокім... і вось так Стаіць адным-адна хаціна... Відна з хаціны Украіна I Гетманшчына ўся кругом. Пад хатай сівы дзед нядужы Сядзіць, а сонца нізка дужа Спусцілася ўжо над Дняпром. Сядзіць, глядзіць і песціць думкі. А слёзы капаюць... — Гай! гай!.. — Стары прамовіў: — Недатлумкі! На тлум пусцілі божы рай!..       Гетманшчына!! — I крутое       Чало пахмурнела...       Нешта важкае, цяжкое       Вымавіць карцела.       Ды не вымавіў...       . . . . . . . . . . . . . . . . . — Блукаў па свеце я нямала Насіў і світку і жупан... Нашто ўжо блага за Уралам Кіргізам тым,— аднак і там       Лепей жыць, чым на Ўкраіне.       У большай пашане       I кіргізы, ці таму што       Шчэ не хрысціяне?..       Нарабіў ты, Хрысце, ліха!       А ці перайначыў?!       Людзей божых?! — Каціліся       Нашыя казачыя       З дурняў галовы за праўду,       За хрыстову веру,       Папілі крыві чужое       I сваёй празмеру!..       А палепшалі?.. ды дзе там!       Яшчэ горай сталі,       Без нажа і аўтадафэ       Людзей закавалі       Дый марудзяць... Сэрца вяне,       Паны хрысціяне!.. — Заціх мой сівы, біты тугою, Абвяў старою буй-галавою. Вечарам сонейка гай залаціла, Дняпро і поле золатам крыла; Сабор Мазепы ззяе, бялее, Бацькі Багдана курган шарэе; Кіеўскім шляхам вербы ў нахіле Тры братнія курганы[122] акрылі; З Трубайлам Альта[123] між асакою Сышліся згодна, як брат з сястрою.