Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 142)

Не ўцёк бы й зараз сын Марыі! I мне не весела нідзе, Ды, мабыць, весела не будзе, I на Ўкраіне любай, людзі, I на чужыне я ў бядзе. Хацелася б... дый то для тога, Каб не рабілі маскалі Дамоўку з дрэва мне чужога Або хоць крышачку зямлі Той, з-за Дняпра майго святога, Вятры святыя прыняслі. Дый больш нічога. Так вось, людзі, Хацелася б... Ды што ж гадаць... Нашто ўжо бога турбаваць, Калі па-нашаму не будзе. Орская крэпасць 1847

СОН

      Горы мае высокія!       Не так і высока,       Як хораша, ў харашбе вы       Звышаны здалёку —       З Пераяслава старога,       З Віблага кургану[120],       Шчэ старэйшага... бы хмары       З Дняпровага стану. Іду я ціхаю хадою, Гляджу — аж вось перада мною, Няйнакш дзівосы выплываюць, I з хмары ціха выступаюць Абрыў высокі, гай, байрак; Бялюткі хаткі выглядаюць, Як дзеці ў белых хвартушках У жмуркі у яры гуляюць; А доле сівы наш казак Дняпро з лугамі выйгравае. Аж вунь дзе, вунь дзе за Дняпром На прыгарбе, нібы каплічка, Казацкая царква-малічка Стаіць з пахіленым крыжом.       Даўно стаіць, выглядае       Запарожца з Лугу...       З Дняпром сваім размаўляе,       Разганяе скруху,       Акяніцамі старымі,       Як мярцвяк вачыма       Зялёнымі, пазірае       На свет з дамавіны.       Ці чакаем абнаўлення?       Не чакай той славы!       Тваіх людзей абакралі,       А панам крывавым...       Навошта ім казацкая       Вялікая слава?! I Трахцеміраў[121] за гарою Свае хацінкі наўпрасткі Раскідаў з доляю ліхою, Як п’яны старац хатулькі. Старое вунь Манастырышча. Раней казацкае сяло, Ці гэткае тады было?.. Ды ўсё пайшло царам на йгрышча: I Запарожжа, і сяло... I манастыр святы, і скарбы. Разнеслі ў ненасыці клёк!..