Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 140)

            На гары палаты             Пачарнелі. Князь хварэе,             Устаць слабаваты,             А паднесці няма каму,             Ніхто не загляне             Да грэшнага ў паганыя             Будынкі — хай вяне.             Людзі трохі ачунялі,             Моляць бога дбала,             Каб вярнулася князёўна. А яе не стала I не будзе ўжо, святое... Дзе яе дарога? У Кіеве пастрыглася Ў манашкі нябога. Радзілася, каб жыць, любіць, Зіхцець гасподняю красою, Лунаць над грэшнымі святою I ўсякаму дабро тварыць. А сталася так. У манашках, Нашчэнт знявечана дабро...       Блукаючы па Украіне, Прыбіўся я і ў Чыгірын I ў манастыр вунь той дзявочы, Што за пяскамі на балоце У лозах сам сабе стаіць. Манашка там і расказала Старая гэту навіну, Што ў манастыр да іх зайшла Князёўна неяк з-за Дняпра Аж пазалетась. Спачывала Дый богу душу аддала... — Была ж яшчэ і маладою, I дужа гожаю сабою. Яе спякота даняла, I занядужала. Ляжала Нядоўга, так сядміцы з тры. I ўсё дарэшты расказала... I мне і Ксеніі-сястры. Памерла ў нас. I дзе хадзіла, Ў якіх мясцінах, хто ўрачэ. А ў нас, няшчасная, спачыла. Святая вось яе магіла... Крыж не паставілі яшчэ. Орская крэпасць 1847 — Ніжні Ноўгарад 1858

N. N.

Сонца заходзіць, горы чарнеюць, Птушка змаўкае, поле нямее, Цешацца людзі — блізка спачынак, А я гляджу... і лячу несупынна Ў цёмны садочак на Украіну. Сэрцам лунаю, думу гадаю, I нібы сэрца адпачывае. Чарнеюць горы, і гай, і поле, На неба зорка ўзышла паволі. О зорка! зорка! — і слёзы хлынуць — А ці ўзышла ты на Украіне? Ці вочы тыя цябе шукаюць На небе сінім? Ці забываюць? Як забываюць — хай засынаюць, Пра маю долю хай і не знаюць. Орская крэпасць 1847