Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 133)

      Сустракаюць сычы. Косіць ён, не спачывае, Ні на кога не зважае,       Нават не прасі.       Не крычы, не прасі,       Не кляпае касы, Ці то прыгарад, ці горад,— Нібы брытвай стары голіць       Усё, што дасі.       Мужыка й шынкара,       Сірату кабзара; Прыпявае стары, косіць, Кладзе горамі пракосы,       Не міне й цара.       I мяне не міне,       На чужыне сатне Ды за кратамі задавіць, Ніхто крыжа не паставіць       I не спамяне. У каземаце 1847

XII

      Ці сыдземся яшчэ мы знова? Ці разышліся назусім? I слова праўды і любові Панеслі нетрам вы глухім? Няхай і так!.. Не наша маці, А давялося паважаці, То воля госпада. Гадзіць, Змірыцца трэ, маліці бога I ўспамінаць адзін другога, Сваю Украіну любіць, Любіць яе... Часінай лютай, Астатняю цяжкой мінутай За Ўкраіну госпада маліць. У каземаце 1847 Масква 1858

***

      Думы мае, думы мае, Мае сіраціны, Хоць вы мяне не кідайце Ліхою гадзінай. Прылятайце шызакрыла, Мае галубочкі, 3-за Дняпра ў стэп прылятайце, Пагуляйце моўчкі З кіргізамі няшчаснымі, Кожны з іх нябога Шле малітвы богу. Ходзіць голлю... Ды на волі, Прылятайце ж, я вас ціха Словамі, вачамі Прывітаю, як дзетачак, I заплачу з вамі. Орская крэпасць 1847

КНЯЗЁЎНА

Паэма

      Зара мая вячэрняя, Ўзыдзі нада мною, Пагаворым ціхусенька Ў няволі з табою. Раскажы, як за гарою Сонейка сядае, Як у Дняпра вясёлачка