Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 130)

Саўю яму я гняздзечка, Сяду на галіне, Шчабятаць мы будзем разам З мілым на каліне. Шчабятаці будзем, плакаць, Ціха размаўляці, Будзем разам раніцою На той свет лятаці.       I каліна прынялася, Нецце распусціла, I тры годы на магілу Дзеўчына хадзіла. На чацвёрты... Не сон-трава Ўначы расцвітае — То дзяўчына з калінаю Плача, размаўляе: «Шырокая, высокая Каліна мая, Не вадою на ўсход сонца Паліваная! Шырокія рэкі-слёзы Цябе палілі, Іх славаю лукаваю Людзі паняслі. Зневажаюць падружанькі Падружку сваю, Зневажаюць чырвоную Каліну маю. Спаві маю галованьку, Расою памый, Галінамі шырокімі Ад сонца закрый! Ўранку знойдуць мяне людзі, Мяне асмяюць, Шырокае тваё вецце Дзеці абарвуць». Рана ўранку на каліне Птушка шчабятала, Пад калінаю дзяўчына Спала — не ўставала: Стамілася маладое, Навекі спачыла...       Ўставала сонца з-за магілы, I люд быў рады па начы, А маці і не задрамала, Дачку вячэраці чакала I цяжка плакала, ждучы. У каземаце 1847

VI

      Ой, тры шляхі шырокія Ды разам зышліся, На чужыну з Украіны Браты разышліся. Пакінулі сваю маці. Той жонку пакінуў, А той — сястру, а найменшы — Мілую дзяўчыну. Пасадзіла тады маці Тры ясені ў полі, А нявестка пасадзіла Стромкую таполю. Тры яворы пасадзіла Сястра пры даліне... А дзяўчына маладая —