Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 129)

Прыспяць, зладзеі, і яе Ў агні, абкрадзеную, збудзяць... Ох, не ўсё роўна для мяне. У каземаце 1847

IV

      «Не кідай мацеры!» — казалі, А ты пакінула, ўцякла, Шукала маці — не знайшла Ды ўжо шукаці перастала... Памерла, плачучы. Даўно Пануе ціш, дзе ты гуляла, Уцёк сабака згаладалы, I ў хаце выбіта акно. У цёмненькім садку ягняты Удзень пасуцца, а ўначы Вяшчуюць совы ды сычы, Няма ані суседзям сну там. I твой барвінак крыжаваты Аж быльнікам зарос, ждучы Цябе няўквечанай. Ў гаі Ставочак чысты высыхае, Дзе ты купалася калісь, Сумуе гай, схіліўся ўніз... У гаі птушка не спявае — Яе з сабою панясла. Ў яру завалена крыніца, Вярба пасохла, пала ніцма. I сцежачка, дзе ты хадзіла, Калючым цернем парасла. Куды пайшла ты, дзе асела? I да каго пераляцела? Ў чужой зямлі, ў чужой сям’і Каго ты радуеш? Да кога, Да кога рукі прыраслі? Вяшчуе сэрца, што ў багатых Жывеш палацах — не шкада Табе пакінутае хаты... Благаю бога, каб бяда Цябе давеку не збудзіла, Каб у палацах не знайшла... Каб бога ты не асудзіла I мацеры не пракляла. У каземаце 1847

V

      «Чаго ты ходзіш на магілу?» — Са скаргай маці гаварыла. «Чаго ты плачаш, ідучы, Чаму не спіш ты уначы, Мая галубка сізакрыла?» «Так, мама, так!..» I зноў хадзіла, А маці плакала, ждучы.       Не сон-трава на магіле Ўначы расцвітае,— Заручоная дзяўчына Каліну саджае, I слязамі палівае, I госпада просіць, Каб дажджы паслаў уночы I дробныя росы. Каб каліна прынялася, Вецце распусціла. Можа, птушкай залунае З таго свету мілы.