Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 128)

I ўзрасла — не кахала! Дзе ж ты, мілы дружок, Дзе вы, добрыя людзі? Іх няма... Я адна, А дружка і не будзе! У каземаце 1847

II

За байракам байрак, А там стэп ды магіла. А з магілы казак Ўстае сівы, пахілы. Устае уначы, Ідзе ў стэп, а йдучы Песню сумна спявае: «Нанасілі зямлі Дый дадому пайшлі, I ніхто не згадае. Нас тут трыста, як шкло, Таварыства лягло! I зямля не прымае. Як запродаў гетман У ярмо хрысціян, Зрабіў з нас прыганятых. Па сваёй па зямлі Сваю кроў разлілі I зарэзалі брата. Кроў братоў мы пілі, I вось тут паляглі Мы ў магіле заклятай». Сціх казак, сумаваў I да пікі прыпаў, Стаў на самай магіле. На Дняпро пазіраў, Цяжка плакаў, рыдаў, Сіні хвалі галасілі. 3-за Дняпра, за сялом Рэха гаем гуло, Трэці пеўні спявалі. Праваліўся казак, Страпянуўся байрак, А магіла застагнала. У каземаце 1847

III

      А мне ўсё роўна, а ці буду На Украіне жыць ці не. Ці хто ўспомніць, ці забудуць Ў чужой халоднай старане — Мне ўсё адно — ўсё роўна мне. Ў няволі вырас, між чужымі, I, неаплаканы сваімі, Ў няволі, плачучы, памру, I ўсё з сабою забяру — Малога следу не пакіну На нашай слаўнай Украіне, На нашай — не сваёй зямлі. I не спамяне бацька з сынам, Не скажа сыну ён: «Малі, Малі ты бога: за Ўкраіну Яго замучылі калісь». I мне аднолькава, ці будзе Той сын маліціся, ці не... Ды не ўсё роўна для мяне, Як Украіну злыя людзі