Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 107)

Усё дабро, сам бог у нас! Нам толькі сакля вочы коле: Чаго яна стаіць у вас, Не намі дана? Чаму вам Чурэк жа ваш, ды вам не кінем, Як таму псу! Чаму вы нам Плаціць за сонца не павінны,— Ці ж гэта ўсё!.. Мы не паганы, Сапраўдныя мы хрысціяне — Крыхой мы сыты! А зато, Як бы вы з намі падружылі, Мы шмат чаму б вас навучылі! У нас жа й свету... Як на то — Адна Сібір неісхадзіма! А турм? А люду? Што й лічыць? Ад малдаваніна да фіна На мовах ўсіх усё маўчыць... Бо благадзенствуе... У нас Святую біблію чытае Святы чарнец і навучае, Што цар якісь-та свінні пас[101] Ды, ўзяўшы сабе жонку ў друга, Забіў ён друга й валацуга. На небе сеў, так як і ў нас Сядзяць на небе! Вы йшчэ цёмны, Святым крыжом не прасвяшчоны. Навучым мы! У нас дзяры,       Дзяры ды дай —       I проста ў рай, Хоць і радню ўсю забяры! У нас! Чаго толькі не ўмеем? I зоры лічым, грэчку сеем, Французаў лаем. Прадаем Або і ў карты прайграем Людзей... не неграў... а такіх, Хрышчоных жа... але прастых[102], Мы не гішпаны[103]! Крый нас божа, Крадзенае перакупляць, Як гандляры: мы па закону!..       Па закону апостала Вы любіце брата? Суесловы, ліцамеры, Госпадам пракляты! Вы бо любіце на браце Скуру, а не душу! Дый лупіце па закону: Дочцы на кажушак, На пасаг байстручаняці, Жонцы на гарсэцік, Для сябе ж — аб чым не знаюць Ні жонка, ні дзеці!       За каго ж ты распінаўся, Хрысце, сыне божы? За нас, добрых, ці за слова Ісціны? Ці, можа, Каб мы цябе асмяялі? Яно ж так і стала!       Капліцы, храмы і іконы, I свечкі, і кадзіла дым, I перад вобразам тваім Бесперапынныя паклоны — За крадзеж, за вайну, за кроў,— Каб братнюю праліць кроў, просяць, I после ў дар табе прыносяць, З пажару ўкрадзены пакроў!!