Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 101)

Марка выстаўляе I мамаю няўтомнаю Ганну велічае. Ён не знае, расце сабе, Расце, падрастае.

IV

      Гадоў нямала прамінула, Вады нямала працякло, На хутар ліха заглянула, I слёз нямала там было. Бабусю Насцю пахавалі I дзеда ледзь адратавалі, Па свеце ліха прагуло, Пасля заснула. Стаў нанова Патроху хутар ажываць, I шчасце зноў прыйшло з дубровы Да дзеда ў хату спачываць.             Ужо Марка чумакуе       I восенню не начуе       Ні ў хаце, ні пад хатай,—       Каго-небудзь яму сватай! Стары думае: «Каго ж бы?» I просіць парады У наймічкі. А наймічка Да царэўны б рада Сватоў паслаць: «Трэба ў Маркі Запытаць самога». «Добра, дачка! Запытаем Ды за справу з богам!» Сталі радзіцца, пытацца, А пасля з сватамі Пайшоў Марка. Вярнуліся Людзі з ручнікамі, З святым хлебам абмененым. Высваталі панну — Хоць бы гетману самому, Дык было б да стану. I дзе яны гэтакае Дзіва напаткалі?! «Дзякуй жа вам! — стары кажа,— Цяпер, каб вы зналі, Да канца давесці трэба — Дзе, калі вянчаці, Дый вяселле! Вось яшчэ што: Хто ў нас будзе маці? Не прыждала мая Насця!..» Заліўся слязамі. А наймічка ўхапілася За вушак рукамі, У парозе абамлела. Ціха стала ў хаце, Толькі наймічка шаптала: «Маці... маці... маці!»

V

      Цераз тыдзень маладзіцы Каравай мясілі На хутары. Стары бацька, Колькі мае сілы, З маладзіцамі танцуе Ды двор вымятае, Каго ўбачыць на дарозе — У двор запрашае, Ды гарэлкаю частуе, На вяселле просіць,— Забегаўся, аж самога