I ўладу ўсю над краем ён сабе забраў,
I дзецьмі добрымі цвіце яго сям’я.
Ды знікла ўміг усё! Бо калі радасці
Не мае чалавек, тады ўжо не лічу,
Што ён жыве. Ён — толькі труп жывы.
Багацце май ў хаце, май уладу,
Тырана веліч — ды, калі не знойдзеш
Ва ўсім тым радасці, не даў бы я
За гэта ўсё і нават ценю дыму.
Карыфей
Якая здарылася новая бяда
З царом Крэонтам? Што за вестку ты прынёс?
Вястун
Памёр ён. А жывы — прычына смерці.
Карыфей
Дык хто ж памёр? I хто забіў? Кажы хутчэй!
Вястун
Загінуў Геман — ад уласнае рукі.
Карыфей
Як — ад уласнай? Бацькавае ці сваёй?
Вястун
Сам ад сябе, пракляўшы бацьку за забойства.
Карыфей
Прарок, прарок! Як слушна ты казаў!
Вястун
Ды калі так, падумаць трэба ўжо аб іншым.
З палаца выходзіць Эўрыдыка.
Карыфей
Няшчасную тут бачу Эўрыдыку я,
Крэонта жонку: йдзе яна з палаца,
Пра сына штось пачуўшы, ці то выпадкова...
Эўрыдыка
Я чула, грамадзяне, вашу гутарку.
Ішла з палаца я — у храм Палады[65] грознай,
Каб ёй малітвы палкія свае прынесці.
I вось — калі здымала засаўку, каб дзверы
Палаца адчыніць — пачула я размову
Пра гора нашае сям’і. Ад страху
Упала ніцма я і страціла прытомнасць.
Нявольніцы мяне на рукі падхапілі.
Але скажыце зноў, пра што была гаворка?
Скажыце мне, бо ўжо я шмат цярпела.
Вястун
Царыца дарагая, я ўсё бачыў сам
I не скажу нічога, што было б няпраўдай.
Навошта б стаў я пацяшаць цябе, а потым
Ты ўбачыла б, што я табе маніў?
А праўда, яна простая заўжды.
Вось як усё было: ішоў я з тваім мужам
На ўзгорак той, дзе йшчэ ляжаў труп Палінікаў,
Бязлітасна сабакамі парваны.
I, памаліўшыся Гекаце[66] ды Плутону[67],
Каб міласціва кінулі свой гнеў,
Зрабілі мы святое узліянне
I на галінках свежых падпалілі
Ўсё тое, што ад трупа засталося.
Курган высокі з роднае зямелькі
Насыпалі мы, а пасля пайшлі мы
Да шлюбнага каменнага пакою
Аіда, дзе была нявеста — Антыгона.
...Яшчэ здалёк пачуў адзін з нас стогны
Няціхія, што несліся з пячоры:
Пра тое сказана было Крэонту.
Усё бліжэй ён падыходзіў, і злавесны,
I слёзны крык насустрач далятаў... 
